Songtrailer (30 s)
Het krachtigste fragment van het nummer, met de WeavyAudio-kaart: 30 seconden. De videopagina openen
Over Ostatni tramwaj do świtu III
«Ostatni tramwaj do świtu III» is een nostalgische song in het genre lo-fi, van Luka (114 BPM, D-mineur, 3:18, gezongen in het Pools). Dit nummer maakt deel uit van de catalogus van WeavyAudio en is gelicentieerd voor weergave in koffiebars, restaurants, sportscholen, winkels en andere locaties.
Meer: lo-fimuziek zonder extra royalty’s. Meer op sfeer: nostalgisch. Licentie voor uw locatie.
Credits
- Artiest
- Luka
- Genre
- Lo-Fi
- Sfeer
- Nostalgisch
- Tempo
- 114 BPM
- Toonsoort
- D-mineur
- Duur
- 3:18
- Zang
- Pools
- Licentie
- Gelicentieerd voor locaties
Trefwoorden
- Synth-Pop
- nostalgic
- bittersweet
- driving energy
- analog retro pop
- DX7 bells
- gated snare
- pulsing synth bass
- lo-fi beats
- harmonica or 8-bit samples
- rain/ambient field recordings
- 114 BPM
- D minor
- male
- measured delivery
- conversational and intimate
- often spoken-word intros with raspy or flat affect
Toegevoegd 1 maand geleden · 19-9-2026 · gelicentieerd voor gebruik op locatie
Songtekst· volgt de audio
Ostatni tramwaj do świtu III – songtekst
Verse
Siadam za kółkiem, dwudziesta trzecia pięć,
dwadzieścia lat rąk na tej samej kierownicy.
Szyny błyszczą jak srebrny szew na starej ranie,
mgła kładzie się nisko, jak zdjęty koc na ganku.
Kasownik chrypi, sygnalizacja mruga,
przystanek Fabryczna, nikt już tu nie czeka.
Dyspozytor melduje: kurs ostatni, panie kierowco,
jutro ktoś młodszy wsiądzie na to miejsce.
Pre-Chorus
Co zrobię z rękami, gdy puszczę ten drążek?
Gdzie schowam się, kiedy zgaśnie to światło?
Trzydzieści lat miasta zmieściło się w oknie,
czy starczy mi ciszy, żeby przeżyć to jutro?
Chorus
Ostatni tramwaj do świtu
wiezie mnie sam przez miasto z betonu i mgły.
Ostatni tramwaj do świtu
zna każdy przystanek, gdzie zostały już tylko sny.
Szyny śpiewają w rytmie mijających lat,
ostatni tramwaj do świtu.
Verse
Pamiętam parę w drzwiach, wysiadła w deszczu bez słowa,
on biegł za nią przez kałuże, zgubił but na peronie.
Pamiętam starą w chustce, co liczyła bilety,
jakby liczyła dni do końca kolejki po chleb.
Telewizor Zefir świecił w oknie na Grabowej,
gasł, kiedy mijałem, jak zgaszona zapałka.
Portier w budce spał, zegar Cyklop stawał,
a ja jechałem dalej, sam, w tę samą stronę.
Pre-Chorus
Co zrobię z rękami, gdy puszczę ten drążek?
Gdzie schowam się, kiedy zgaśnie to światło?
Trzydzieści lat miasta zmieściło
Uit de catalogus
Ook op WeavyAudio
Versies van dit nummer
- Ostatni tramwaj do świtu III (deze opname)
- Ostatni tramwaj do świtu III (versie 2)
