Ostatni tramwaj do świtu III

Verse

Siadam za kółkiem, dwudziesta trzecia pięć,

dwadzieścia lat rąk na tej samej kierownicy.

Szyny błyszczą jak srebrny szew na starej ranie,

mgła kładzie się nisko, jak zdjęty koc na ganku.

Kasownik chrypi, sygnalizacja mruga,

przystanek Fabryczna, nikt już tu nie czeka.

Dyspozytor melduje: kurs ostatni, panie kierowco,

jutro ktoś młodszy wsiądzie na to miejsce.

Pre-Chorus

Co zrobię z rękami, gdy puszczę ten drążek?

Gdzie schowam się, kiedy zgaśnie to światło?

Trzydzieści lat miasta zmieściło się w oknie,

czy starczy mi ciszy, żeby przeżyć to jutro?

Chorus

Ostatni tramwaj do świtu

wiezie mnie sam przez miasto z betonu i mgły.

Ostatni tramwaj do świtu

zna każdy przystanek, gdzie zostały już tylko sny.

Szyny śpiewają w rytmie mijających lat,

ostatni tramwaj do świtu.

Verse

Pamiętam parę w drzwiach, wysiadła w deszczu bez słowa,

on biegł za nią przez kałuże, zgubił but na peronie.

Pamiętam starą w chustce, co liczyła bilety,

jakby liczyła dni do końca kolejki po chleb.

Telewizor Zefir świecił w oknie na Grabowej,

gasł, kiedy mijałem, jak zgaszona zapałka.

Portier w budce spał, zegar Cyklop stawał,

a ja jechałem dalej, sam, w tę samą stronę.

Pre-Chorus

Co zrobię z rękami, gdy puszczę ten drążek?

Gdzie schowam się, kiedy zgaśnie to światło?

Trzydzieści lat miasta zmieściło