Kolejka po świt (wersja 3)

Verse

Piąta nad ranem, mróz gryzie mi kark,

w oknie piekarni gaśnie ostatni żar.

Kolejka rośnie jak korzeń wzdłuż muru,

matki z bańkami, dziadek z termosu.

Numer na dłoni, długopis, atrament rzadki,

"czterdzieści siedem" - mówię, żeby nie zgasło.

Tranzystor Bursztyn chrypi w czyjejś kieszeni,

śnieg pada cicho, jakby liczył razem z nami.

Pre-Chorus

Ile godzin trzeba czekać, by poczuć ciepło?

Ile kroków dzieli noc od pierwszej kromki?

Para z ust unosi się jak dym z komina,

czy ktoś tu jeszcze pamięta, po co stoimy?

Chorus

Kolejka po świt, ręce w kieszeniach śpią,

para z ust jak dym, grzejemy wspólny czas,

numer czterdzieści siedem wypisany na skórze,

kolejka po świt - jedyne miejsce, gdzie jesteśmy razem.

Verse

Dwadzieścia lat później piekarni już nie ma,

beton się kruszy, a ja wracam tą samą drogą.

Stoję sam pod latarnią, choć nikt już nie czeka,

przyzwyczajenie silniejsze niż głód chleba.

Szukam w kieszeni długopisu, choć papier zbielał,

pamięć jak stary modem - łączy się z trudem.

Widzę twarz tamtej dziewczyny z bańką po mleku,

zniknęła w tłumie, zanim zdąż