Kolejka po świt (wersja 2)

Verse

Numer sto trzy, pisany długopisem na dłoni,

Piąta rano, para z ust jak dym spod komina.

Pani Zosia grzeje ręce w rękawicach z sierpnia,

Ktoś sprzedaje miejsce za dwieście złotych i papierosa.

Pre-Chorus

Czy ktoś tu jeszcze pamięta, po co stoimy?

Czy za szybą jest coś, co warto tak czekać?

Zegar na wieży bije, czwarta, potem piąta,

A my stoimy, bo tak stała nasza matka.

Chorus

Kolejka po świt, cień na murze rośnie,

Kolejka po świt, nikt nie mówi głośno.

Stoimy w rządku, jak ptaki na drucie,

Czekamy razem, każdy sam w tym tłumie.

Verse

Kierownik klucze w zamku kręci, kratę zgrzyta,

Sto twarzy patrzy, jakby to była msza.

Dziecko przy matce liczy guziki płaszcza,

Ktoś szepcze cicho: może dziś się uda.

Pre-Chorus

Czy ktoś tu jeszcze pamięta, po co stoimy?

Czy warto zimne palce grzać nadzieją małą?

Zegar na wieży bije, szósta, może siódma,

A kratę znów zamykają, mówiąc: jutro.

Chorus

Kolejka po świt, cień na murze rośnie,

Kolejka po świt, nikt nie mówi głośno.

Stoimy w rządku, jak ptaki na drucie,

Czekamy razem, każdy sam w tym tłumie.

Bridge

Dziś sklep zamknięty, w oknach kurz i afisz,

A ja wciąż tu stoję, choć nikt już nie liczy.

Może kolejka została we mnie, jak w zegarze bez wskazówek,

Co tyka bez celu, lecz wciąż każe czekać.

Chorus

Kolejka po świt, cień na murze rośnie,

Kolejka po świt, nikt nie mówi głośno.

Stoimy w rządku, jak ptaki na drucie,

Czekamy razem, każdy sam w tym tłumie.