Falowiec o zmierzchu (versie 2)

Verse

Stoję pod blokiem, falowiec się budzi na fali,

piętro dziewiąte, okno, gdzie kiedyś my spali.

Klatka numer siedem, winda B zepsuta od lat,

kierownik z administracji obiecał naprawić to raz.

Firanka w kwiatki zmieniła się w żaluzję z Berlina,

telewizor Neptun zgasł, teraz błyska cudza rodzina.

Liczę światła jak monety, co mi ktoś ukradł powoli,

jedno, dwa, siedemnaście, a serce wciąż mnie boli.

Pre-Chorus

Czy to jeszcze twoje okno, czy już obcy cień?

Czy ten beton pamięta, jaki był wtedy dzień?

Stoję, patrzę w górę, jakbym czekał na znak,

że mnie jeszcze rozpozna ten sam szary blok.

Chorus

Falowiec o zmierzchu zapala się cicho,

piętro za piętrem, jak serce, co dycha.

Falowiec o zmierzchu, ja stoję u dołu,

licząc te światła, com stracił pomału.

Verse

Matka wieszała pranie na sznurku nad ulicą,

sąsiadka wołała mnie na kolację z dołu, przed świtem, przed nocą.

Dziś na balkonie suszą się cudze koszule i płaszcze,

a winda wciąż stoi, choć numer wymalowano dwa razy jeszcze.

Kierownik już inny, ten stary dawno na cmentarzu leży,

a ja wciąż tu wracam, choć nikt mnie tu nie zauważy.

Klucz do mieszkania noszę, choć zamek zmieniono w marcu,

i patrzę na światła, jak duchy w tym samym tańcu.

Pre-Chorus

Czy to jeszcze mój dom, czy już obcy próg?

Czy ten beton pamięta mój dziecięcy krok?

Stoję, patrzę w górę, jakbym czekał na znak,

że mnie jeszcze rozpozna ten sam szary blok.

Chorus

Falowiec o zmierzchu zapala się cicho,

piętro za piętrem, jak serce, co dycha.

Falowiec o zmierzchu, ja stoję u dołu,

licząc te światła, com stracił pomału.

Bridge

Nigdy nie wszedłem na górę, boję się drzwi,

że klamka mnie pozna, a serce już nie.

Wolę tak stać, gdzie mnie beton nie zdradza,

bo światło się gasi, gdy pamięć osiada.

Chorus

Falowiec o zmierzchu zapala się cicho,

piętro za piętrem, jak serce, co dycha.

Falowiec o zmierzchu, ja stoję u dołu,

licząc te światła, com stracił pomału.