Tramwaj Siedemnaście (versie 2)

Intro - whispered, intimate

Tramwaj numer siedemnaście.

Październik. Szyba zaparowana.

I ona...

Verse 1

Wsiadła na Marszałkowskiej w czerwonym płaszczu

Czytała książkę, której tytułu nie zdążyłem

Pachniała deszczem i czymś jeszcze

Czego nie umiem nazwać po polsku

Pre-Chorus

Chciałem powiedzieć — proszę pani

Pani ma takie oczy jak moja młodość

Ale tramwaj jechał za szybko

A ja byłem za stary na odwagę

Chorus - aching, melodic

Szept w tramwaju siedemnaście

Mój największy niezapisany wiersz

Wysiadła na Placu Zbawiciela

I zabrała ze sobą połowę mnie

Szept w tramwaju siedemnaście

Miłość, której nigdy nie było

Najpiękniejsza ze wszystkich miłości

Bo nigdy nie zdążyła zaboleć

Verse 2

Wracam tym tramwajem co wieczór

Siadam zawsze na tym samym miejscu

Czasem widzę jej odbicie w szybie

Ale to tylko moja własna twarz

Pre-Chorus

Bo największa miłość mojego życia

To ta, której nigdy nie poznałem

Trwała trzy przystanki —

I tyle właśnie potrzebuję wieczności

Chorus

Szept w tramwaju siedemnaście

Mój największy niezapisany wiersz

Wysiadła na Placu Zbawiciela

I zabrała ze sobą połowę mnie

Bridge - sparse, almost spoken

Czasem myślę — może ona też pamięta

Może też wsiada w ten sam tramwaj

Może też patrzy w tę samą szybę

I widzi mnie w swoim odbiciu

A może po prostu pojechała dalej

I już dawno zapomniała

Że ktoś ją pokochał na trzy przystanki

Mocniej, niż kochał kogokolwiek

Final Chorus - building, emotional

Szept w tramwaju siedemnaście

Niezapisany, nieodesłany

Najpiękniejszy wiersz mojego życia

Który napisała sama Warszawa

Outro - fading, harmonica

Plac Zbawiciela...

Następny przystanek... pamięć...

Następny przystanek... ja...