Kolejka po szczęście III (versión 2)

Verse

Piąty w kolejce, szron gryzie w palce,

matka pisze numer długopisem na dłoni.

Sklep otwierają o siódmej, kurtyna z kraty,

kierownik liczy głowy, jakby liczył straty.

Para z ust unosi się, biała jak kartki,

ktoś krzyczy: cukru nie ma, mięso na kartki.

Trzymam się jej rękawa, zimno w same kości,

a marzę tylko o jednej chwili radości.

Pre-Chorus

Czy szczęście też ma numerek, czy trzeba czekać w rząd?

Czy otworzą okienko, zanim zgasi się dzień?

Liczę ludzi przede mną, jak paciorki na sznurku,

może dziś mi wystarczy, może dziś będzie już.

Chorus

Stoję w kolejce po szczęście, numerek czterdzieści siedem w dłoni,

stoję w kolejce po szczęście, choć okienko nigdy się nie otworzy.

Stoję w kolejce po szczęście, tramwaj siedemnastka mija bez zatrzymania,

stoję w kolejce po szczęście, do samego rana.

Verse

Trzydzieści lat później, ta sama kolejka gdzie indziej,

okienko czwarte, urzędniczka z twarzą jak zima.

Trzymam ten sam numer, tusz wyblakły na skórze,

serce wciąż liczy, ile jeszcze wytrzyma w tej kolejce do szczęścia.

Sąsiad przede mną mówi: czekam tu od rana,

mówię: ja czekam odkąd pamiętam, panie.

Neon nad sklepem miga, jakby chciał coś wyznać,

a kierownik znów mówi: proszę jeszcze poczekać.

Pre-Chorus

Czy szczęście się starzeje, jak karta na chleb i mleko?

Czy traci ważność, nim zdążę je odebrać?

Liczę zmarszczki na twarzach, jak kreski na kartce,

może dziś mi wystarczy, może dziś będzie już.

Chorus

Stoję w kolejce po szczęście, numerek czterdzieści siedem w dłoni,

stoję w kolejce po szczęście, choć okienko nigdy się nie otworzy.

Stoję w kolejce po szczęście, tramwaj siedemnastka mija bez zatrzymania,

stoję w kolejce po szczęście, do samego rana.

Bridge

Kierownik zamyka okienko, nim padnie moje imię,

idę tramwajem bez celu, patrzę jak neon gaśnie.

Może szczęście nie stoi w rzędzie, może czeka za rogiem,

w kawiarni bez cukru, w twoich oczach, jak w starym oknie.

Chorus

Stoję w kolejce po szczęście, numerek czterdzieści siedem w dłoni,

stoję w kolejce po szczęście, choć okienko nigdy się nie otworzy.

Stoję w kolejce po szczęście, tramwaj siedemnastka mija bez zatrzymania,

stoję w kolejce po szczęście, do samego rana.