Phantom Solstice (версия 2)

Verse

Przystanek Kombinat, dwudziesta trzecia dwadzieścia dwa,

para z ust na szybie, mróz maluje nam ślady szkła.

Siedemnastka skrzypi w zakręcie jak stary radiowóz,

ty w czerwonym płaszczu, ja w roboczych butach z hut.

Kierowca w budce pali, popiół spada mu na bilet,

mówi: Nowa Huta, ostatni kurs, panienko, proszę wsiadać.

Szyby płaczą deszczem, neon Halo mruga w dal,

a ja liczę przystanki, żeby dłużej trwał ten szlak.

Pre-Chorus

Czy zdążę powiedzieć coś, zanim zamkną drzwi na klucz?

Czy to jeszcze noc dla słów, czy już tylko szum i kurz?

Liczę światła semaforów, jedno, dwa, i już,

zanim wysiądziesz na Placu, zanim zgubię twój ślad.

Chorus

Ostatni tramwaj do Nowej Huty

wiezie nas tam, gdzie nic już nie ma,

tylko szyny, deszcz i twój cień

na siedzeniu tuż przede mną.

Ostatni tramwaj do Nowej Huty,

drzwi się zamykają, jadę sam,

a peron zostaje w tyle,

jak wszystko, co mogłem ci dać.

Verse

Dwadzieścia lat później, ta sama trasa, inny most,

siedemnastka jeszcze jeździ, ja mam siwy