Intro – spoken, cassette hiss, evening birds, distant factory whistle
Nie pamiętam...
którego dnia skończyło się dzieciństwo.
Może wtedy...
kiedy mama przestała wołać z balkonu.
---
Verse 1
Na trzepaku byliśmy królami świata,
Piłka z gumy i zdarte kolana.
Jedna ławka, dwa zardzewiałe rowery,
I wakacje dłuższe niż całe życie.
Z czwartego piętra niósł się znajomy głos:
"Wracaj, kolacja już na stole!"
A ja udawałem, że nie słyszę,
Bo każda minuta była bezcenna.
W oknach zapalały się światła,
Jedno po drugim, jak gwiazdy.
Całe osiedle oddychało razem,
Jak jedna wielka rodzina.
---
Pre-Chorus – harmonica, soft guitar
Nie wiedziałem wtedy,
że któregoś dnia...
Oddałbym wszystko,
żeby jeszcze raz
usłyszeć ten głos.
---
Chorus – emotional, soaring guitars
Mamo...
Zawołaj mnie jeszcze raz.
Powiedz,
że zupa już stygnie.
Że tata zaraz wróci z pracy.
Że jutro będzie taki sam dzień.
Bo człowiek dopiero po latach
rozumie...
Jak bardzo był szczęśliwy.
---
Verse 2
Ojciec wracał zmęczony z fabryki,
Na rękach niósł zapach żelaza.
Ale kiedy brał mnie na ramiona,
Cały świat robił się lżejszy.
Nie było wielkich prezentów,
Ani wakacji nad morzem co roku.
Była herbata w szklankach,
Chleb z masłem
I śmiech przy jednym stole.
Wieczorami radio grało cicho,
Mama cerowała moje spodnie.
Ojciec zasypiał w fotelu,
A ja myślałem...
Że tak będzie zawsze.
---
Bridge – half spoken, accordion, crying harmonica
Dzisiaj...
Przechodzę obok naszego bloku.
Na balkonie stoją już obcy ludzie.
Ale kiedy zamykam oczy...
Mama znowu woła.
I przez jedną krótką chwilę...
Mam dziesięć lat.
---
Final Chorus – choir, strings, guitar solo
Mamo...
Zawołaj mnie jeszcze raz.
Choćby tylko we śnie.
Niech tata otworzy drzwi,
Niech postawi torbę pod wieszakiem.
Niech świat
choć na trzy minuty
Będzie znowu
tak mały...
Że zmieści się
w naszym mieszkaniu.
---
Outro – harmonica, rain beginning, distant train
Na balkonie...
Już nikt nie stoi.
Ale czasem...
Kiedy wieczorem zapalają się światła...
Odwracam głowę.
Tak...
Jakbym znowu usłyszał:
"Synku...
Wracaj do domu."
