Ostatni tramwaj do Nowej Huty (wersja 4)

Verse

Dziadek budził mnie o trzeciej piętnaście,

termos w dłoni, chleb zawinięty w gazetę.

Wagon dwanaście, ostatni ten do Huty,

konduktor spał, bilety wciąż nieskasowane.

Szyny śpiewały pod kołami cicho,

mgła szła po torach jak zgaszone światło.

On mówił: synu, patrz na komin z dala,

tam gdzie ogień żyje, kiedy miasto zasypia.

Pre-Chorus

Czy ktoś dziś jeszcze wsiada o tej porze?

Czy pamięta trasę, gdy szyny już rdzewieją?

Czy ten sam wiatr wieje z hali martenowskiej,

czy tylko ja go czuję, gdy oczy zamykam?

Chorus

To ostatni tramwaj do Nowej Huty,

jedzie przez ciemność, przez dym i przez lata.

Dziadek na przystanku, ja w oknie zamknięty,

ostatni tramwaj do Nowej Huty wraca.

Verse

Dziś przystanek inny, napis zdrapany,

kombinat cichy, komin bez ognia stoi.

Bilet w kieszeni, stary jak fotografia,

pamięć jak zegar, co chodzi za wolno.

Siadam w wagonie, gdzie siadał dziadek,

licznik kilometrów już dawno zgasł.

Konduktor młody pyta o godzinę,

ja mówię: jedź, wiem, dokąd ta trasa.

Pre-Chorus

Czy ktoś dziś jeszcze wsiada o tej porze?

Czy pamięta trasę, gdy szyny już rdzewieją?

Czy ten sam wiatr wieje z hali martenowskiej,

czy tylko ja go czuję, gdy oczy zamykam?

Chorus

To ostatni tramwaj do Nowej Huty,

jedzie przez ciemność, przez dym i przez lata.

Dziadek na przystanku, ja w oknie zamknięty,

ostatni tramwaj do Nowej Huty wraca.

Bridge

Nie ma już hali, nie ma już zmiany,

zostały tylko szyny i mój oddech w szybie.

On już nie czeka, komin już nie płonie,

a ja wciąż jadę, jakby czas mnie wiózł na przekór.

Chorus

To ostatni tramwaj do Nowej Huty,

jedzie przez ciemność, przez dym i przez lata.

Dziadek na przystanku, ja w oknie zamknięty,

ostatni tramwaj do Nowej Huty wraca.