Beton i światła miasta (versie 2)

Verse

Trzecia zmiana, ojciec w kasku, dźwig KB skrzypi jak stary ząb,

mieszanka numer czterdzieści, cement szary jak zimowy staw.

Zakład Betoniarski trzy, ulica Fabryczna, cegła i pył,

lał ściany dla obcych ludzi, sam mieszkał tam, gdzie nic nie był.

Z rusztowania widział miasto, okna zapalone jak sto świec,

liczył piętra, liczył światła, każde okno - czyjś cudzy dzień.

Ręce twarde jak szalunek, w kieszeni bilet i pety,

mówił: synu, beton pamięta, choć nikt nie pamięta klepty.

Pre-Chorus

Czy ściana czuje ciężar rąk, co ją stawiały noc po nocy?

Czy światło w oknie wie, że ktoś zmarzł, budując mu pokoje?

Chorus

Beton i światła miasta - to wszystko, co po nas zostało,

beton i światła miasta - imię wpisane w ścianę.

Beton i światła miasta, świecą, gdy serce już mało,

beton i światła miasta - to wszystko, co po nas zostało.

Verse

Dziś mieszkam w bloku E, klatka trzecia, siódme piętro, winda nie chodzi,

w kącie ściany rysa z dzieciństwa - inicjał, który nikt nie zbroi.

Widzę z okna to samo miasto, te same światła, inny wiek,

w szufladzie bilet ojca z zakładu, żółty jak stary śnieg.

Sąsiad mówi: kierowniku, kiedy w końcu naprawią rury,

a ja patrzę w noc za szybą, licząc okna, licząc mury.

Beton twardy, ale kruszy się, jak każda nasza duma,

a światła miasta palą się, choć nikogo już nie ma.

Pre-Chorus

Czy ściana czuje ciężar rąk, co ją stawiały noc po nocy?