Kawa w Koszyczku (Fuzowy blues) (versie 2)

Intro

(Metal spoon clinking against a thin glass, kettle boiling and whistling)

Verse 1

Pamiętam ten zapach ze sklepu „Społem”, gdy rano otwierano drzwi

Ciężki, głęboki aromat świeżo mielonej kawy sypanej na wagę

Ludzie stali w ogonku po sto gramów tego czarnego, rzadkiego cudu

By potem w małym pokoju, przy ławie, celebrować każdą jej powagę

Dwie łyżeczki zmielonych ziaren sypane prosto w cienkie szkło

Słupek wrzątku z emaliowanego czajnika parzył palce przez plastikowy koszyczek

Fusy powoli opadały na dno, tworząc ciemną, gęstą mgłę

Z której matka z sąsiadką czytały los, gdy zgasł już słońca znicz

Pre-Chorus

Dym z papierosów „Popularnych” unosił się ciężko pod sam sufit

A my sączyliśmy tę naszą „plujkę”, wierząc, że jutro nas nie zawiedzie i nie oszuka

Chorus

Ooo, rdzawy blues z fuzami na dnie szklanki!

Gdy w oparach gęstej kawy mijały nam poranki

Ten metalowy koszyczek, ten szorstki, cierpki smak

Był naszym małym paryskim salonem, którego tak bardzo było nam brak

Mieliśmy tylko ten gorzki łyk i te proste, szczere rozmowy...

Dlaczego dziś w modnych kawiarniach nikt już nie jest do nich gotowy?

Verse 2

A gdy w szafce brakowało ziaren, babcia gotowała na płycie „Anatola”

Zbożowy napar z mlekiem i kożuchem, słodzony miodem lub białym cukrem

Wszyscy piliśmy z jednego garnka, siedząc ciasno przy kuchennym stole

Gdy za oknem milicja patrolowała ulice pod zimnym, nocnym lukrem

Dziś masz maszyny z guzikami, bezduszne kubki na wynos z tektury

Ludzie piją w pośpiechu, patrząc w ekrany, zamiast w drugiego człowieka oczy

Zniknął ten powolny rytuał, gdy na dno opadał cały ten nasz pył

I zapomnieliśmy już dawno, jak pachniał ten dom, w którym każdy z nas kiedyś żył

Chorus

Ooo, rdzawy blues z fuzami na dnie szklanki!

Gdy w oparach gęstej kawy mijały nam poranki

Ten metalowy koszyczek, ten szorstki, cierpki smak

Był naszym małym paryskim salonem, którego tak bardzo było nam brak

Mieliśmy tylko ten gorzki łyk i te proste, szczere rozmowy...

Dlaczego dziś w modnych kawiarniach nikt już nie jest do nich gotowy?

Guitar Solo

(Screaming tube distortion, long crying bends, dramatic delays)

Bridge

Ostatni łyk zostaje nietknięty...

Nikt nie chce pić gorzkich fuzów z dna.

Sąsiadka żegna się cicho, wychodząc w zimną noc.

Zostaje pusta szklanka w metalowej rączce...

I ta cisza, co w kątach gra.

Outro

Zimny koszyczek na stole.

Fusy wyschły na kamień.

Zapach kawy ulotnił się z pokoju.

Został tylko ten rdzawy blues...

I pusta szklanka.

End