Crimson Daylight (versie 2)

Verse

Piwnica pod blokiem, drzwi bez klamki, sznur,

czerwona żarówka wisi jak od stu lat wzór.

Zapach utrwalacza, ocet w gardle, dym spod drzwi,

kierownik z Fotonu liczy klisze, mówi: „Trzydzieści dziś.”

Wanna z odczynnikiem, papier pływa jak martwa ryba,

twarz wypływa z bieli, zanim złapię oddech.

Sąsiadka z klatki drugiej czeka na zdjęcie do wyjazdu,

wyjazd odwołany - twarz zostaje w tacy, blada jak podszewka.

Pre-Chorus

Ile trzeba czekać, aż wywoła się dzień?

Ile kropli chemii, nim zblaknie w misce cień?

Patrzę jak wschodzi czerwono, jakby to był grzech,

byle jedna twarz dotrwała, zanim zgasi ją zarządca.

Chorus

Karmazynowy dzień pali się w piwnicy,

karmazynowy dzień, jedyne słońce tej ulicy.

Karmazynowy dzień - tak wywołuję pamięć,

zanim zblaknie do cna, zanim zgasi ją zarządca.

Verse

Zdjęcie z tramwaju dwunastego, przez zamgloną szybę,

ona w czerwonym płaszczu, ja z Zenitem, drżącą ręką.

Nie zdążyłem spytać o imię, drzwi zamknęły się na Kwiatowej,

klisza w szufladzie leżała osiemnaście lat, nietknięta.

Dziś w końcu ją wywołuję w wannie z octowym zapachem,

twarz wschodzi powoli, jakby wracała z tamtego wieczoru.

Ale papier zbyt długo leżał, wilgoć zjadła kontrast,

zostaje tylko cień płaszcza i światło, co już nie wraca.

Pre-Chorus

Ile trzeba czekać, aż wywoła się dzień?

Ile lat w ciemności, nim zblaknie twarz zupełnie?

Liczę krople chemii, jakby to były lata,

zanim wyjm