Ostatni tramwaj o zmierzchu (versie 2)

Verse

Przystanek Hutnicza, szron na szybie drzwi,

siedemnastka jedzie, silnik jęczy, dzwoni, drży.

Ona w czerwonym płaszczu, bilet trzyma jak psalm,

ja liczę przystanki, żeby dłużej trwał ten ślad.

Kierowca pali papierosa, patrzy w lusterko wstecz,

zegar nad Nową Hutą bije osiemnasta sześć.

Para na szybach rysuje serca, których nikt nie zna,

a ja się boję słowa, jakby ważyło tona.

Pre-Chorus

Czy zdążę, zanim drzwi się zamkną z hukiem stali?

Czy powiem chociaż "dobry wieczór", zanim się oddali?

Liczę przystanki jak różaniec, jeden, dwa i trzy,

byle jeszcze jedna stacja, zanim zgasną dni.

Chorus

Ostatni tramwaj o zmierzchu wiezie mnie tam, gdzie milczysz wciąż,

ostatni tramwaj o zmierzchu, szyny płaczą jak deszcz.

Ostatni tramwaj o zmierzchu, twój profil w mokrej szybie tkwi,

ostatni tramwaj o zmierzchu - i tak zostały nam trzy dni.

Verse

Listopad, potem grudzień, ten sam kurs, ta sama pora,

płaszcz zamieniła na szary, jakby zgasła jej aura.

Konduktor dziurkuje bilet, mówi: proszę się nie tłoczyć,

a ja bym oddał wszystko, żeby czas móc zatrzymać, zamrozić.

Aż pewnego dnia w styczniu, mróz jak brzytwa, pusty wagon,

jej miejsce zajął cień i gazeta z wczorajszym nagłówkiem na zagon.

Pytam bileterkę, gdzie zniknęła twarz spod siódemki,

ona wzrusza ramionami, jakby to były byle śmietniki.

Pre-Chorus

Czy zdążę, zanim drzwi się zamkną z huki