Seans w Kinie „Tęcza” (Ostatni kadr)

Intro

(Dusty cinema hall ambience, rain tapping gently outside)

Verse 1

Zardzewiały szyld kina „Tęcza” ledwo tli się nad drzwiami

Kiedyś stały tu kolejki po marzenia zza wielkiej wody

Dziś tynk odpada ze ścian, a w gablotach pusto i ciemno

Tylko wiatr cicho gwiżdże, jakby wspominał nasze młode przygody

Siedzieliśmy w ostatnim rzędzie, na skrzypiących, pluszowych fotelach

Trzymałem Twoją zimną dłoń, gdy na ekranie płynął wielki świat

Projektor szumiał miarowo, rzucając snop światła w ciemność

I nikt z nas nie myślał o tym, jak bardzo zmieni nas czas i ten osiedlowy pył

Pre-Chorus

Taśma filmowa trzeszczy, rwie się na każdym zakręcie

A nasze życie to tylko chwila... uwięziona na tym jednym zdjęciu

Chorus

Ooo, zgasły już światła w kinie naszych marzeń!

Został tylko ten kurz i cienie dawnych zdarzeń

Kto napisał ten scenariusz, kto reżyserował ten nasz ból?

Gdy z wielkich, pięknych planów został tylko rdzawy tiul

Mieliśmy grać główne role, zdobyć ten wysoki szczyt...

A dziś w pustej sali kinowej nie czeka na nas nikt

Verse 2

Dziś w tym budynku jest tanie dyskonto, jaskrawe neony i zgiełk

Ludzie kupują plastikowe życie, nie patrząc już w niebo i mgłę

Zapomnieli o zapachu starej taśmy, o magii ukrytej w mroku

O tym, jak jedno filmowe cięcie potrafiło zatrzymać łzy w oku

Ja wciąż słyszę ten miarowy terkot starego projektora w mojej głowie

Gdy nocą mijam te ściany, szukając śladów po Tobie i sobie

Zostawiłem tam kawałek serca, na tamtym zniszczonym fotelu

I choć seans dawno się skończył, ja wciąż nie dotarłem do celu

Chorus

Ooo, zgasły już światła w kinie naszych marzeń!

Został tylko ten kurz i cienie dawnych zdarzeń

Kto napisał ten scenariusz, kto reżyserował ten nasz ból?

Gdy z wielkich, pięknych planów został tylko rdzawy tiul

Mieliśmy grać główne role, zdobyć ten wysoki szczyt...

A dziś w pustej sali kinowej nie czeka na nas nikt

Guitar Solo

(Screaming tube distortion, long crying bends, dramatic delays)

Bridge

Projektor nagle milknie...

Biały ekran oślepia puste rzędy.

„To już koniec filmu” – szepcze głos z kabiny.

A ja wciąż czekam na napisy końcowe...

Zamiast tej głuchej próżni.

Outro

Ostatni kadr...

Światło zgasło na zawsze.

Taśma pękła.

Został tylko ten rdzawy, kinowy blues...

W moim sercu.

End