Pod Betonem Biję Serce (versie 2)

Intro - spoken, old radio static, rain, distant factory whistle

Halo...

Tu miasto po nocnej zmianie.

Tu ludzie, których nie było w gazetach.

Tu historie zapisane na betonie.

Verse 1

Na rogu ulicy stał stary kiosk,

Pachniało kawą i mokrym chodnikiem.

Ojciec wracał zmęczony z zakładu,

Z ciszą ukrytą pod ciężkim płaszczem.

Miał ręce twarde jak stalowe bramy,

Miał oczy, które widziały za dużo.

Nie mówił wiele o swoich marzeniach,

Bo swoje sny zostawił po drodze.

W windzie pachniało zimnym metalem,

Na ścianach numery i stare daty.

Każdy mieszkaniec tego osiedla

Miał własny krzyż i własne straty.

Pre-Chorus - crying harmonica, guitar build

A kiedy padał deszcz,

Całe miasto milczało.

Tylko tory śpiewały,

Że coś jeszcze zostało.

Chorus - powerful, raspy baritone

Nie oddam tych ulic,

Nie oddam tych lat.

Bo nawet popiół pamięta,

Kto rozpalił ten świat.

Między rdzą a neonem,

Między nocą a dniem,

Jeszcze bije to serce,

Które nazywam domem.

Verse 2

Pod blokiem pierwsze miłości,

Pierwsze słowa rzucone w ciemność.

Pierwsze obietnice na zawsze,

Które zabrał czas razem z młodością.

Na dworcu ktoś czekał na pociąg,

Ktoś wracał po wielu latach.

W kieszeni zdjęcie starej rodziny,

W oczach pytanie: "co zostało z nas?"

Fabryczny gwizdek przecinał powietrze,

Jak głos człowieka z dawnych dni.

Akordeon płakał zza ściany,

A harmonijka mówiła: "żyj".

Bridge - half spoken, deep voice, minimal beat

Nie było łatwo...

Ale było prawdziwie.

Nie mieliśmy wiele...

Ale mieliśmy siebie.

I może dlatego

Te stare mury

Wciąż stoją.

Final Chorus - huge guitars, live drums, choir

Nie oddam tych ulic,

Nie oddam tych miejsc.

Bo tam zostały imiona,

Których nie zabierze śmierć.

Między rdzą a neonem,

W deszczu i dymie lat,

Jeszcze śpiewa ten blues,

Jeszcze oddycha ten świat.

Outro - harmonica solo, train fading, factory ambience

Gwizdek ucichł...

Pociąg odjechał...

Ale gdzieś pod betonem...

Nadal bije serce.