Wyścig z Plasteliny (versie 2)

Intro

(The light, bright clinking of dozens of metal bottle caps shaking in a metal tin)

Verse 1

Majowy wiatr niósł z okien głośny szum radiowej relacji

Cała Polska trzymała kciuki, gdy nasi parli ku metom w Berlinie

A my na podwórku tworzyliśmy własną arenę wielkich aspiracji

Szykując metalowe kapsle, by sprawdzić, który z nich najdalej popłynie

Wycinałem z atlasu małą, biało-czerwoną flagę z dumą i trudem

Wciskałem ją pod folię na dno kapsla wypełnionego plasteliną ciemną

Ojciec pomógł mi zalać go woskiem, by był cięższy i bardziej stabilny

Gdy puszczałem go na tor, wierząc, że zwycięstwo dziś będzie ze mną

Pre-Chorus

Kawałkiem czerwonej cegły rysowaliśmy kręte, szerokie granice

Tor biegł przez piaskownicę, krawężnik i kałuży lśniące lico

Chorus

Ooo, rdzawy blues z wyścigu w kapsle na szarym chodniku!

Gdy każdy z nas był Szurkowskim pośród okrzyków i krzyku

Ten ból w zgiętym palcu, to precyzyjne, delikatne pstryknięcie

Gdy omijałeś przeszkody, walcząc o każde centymetrowe pchnięcie

Mieliśmy tak niewiele, kilka kapsli, kredę i marzeń wielki stos...

Dlaczego dziś przed ekranami tak obcy wydaje się nam drugi los?

Verse 2

Mój kumpel krzyczał „Aut!”, gdy mój kapsel wypadł na trawę za burtę

Cofaliśmy się o krok, czując w sercu dziecięcy, bolesny żal

Nikt nie oszukiwał, bo honor podwórka był rzeczą świętą i jasną

Gdy rzucaliśmy wyzwanie słońcu, co powoli gasiło swój bal

Dziś patrzę na dzieci grające wirtualnie na wielkich, lśniących ekranach

Mają tysiące tras, kolory, punkty i perfekcję w cyfrowych planach

Lecz nie znają zapachu kurzu, nie czują dotyku zimnego metalu pod palcem

I tej dumy, gdy własnoręcznie dociążony kapsel wygrywał w zaciętej walce

Chorus

Ooo, rdzawy blues z wyścigu w kapsle na szarym chodniku!

Gdy każdy z nas był Szurkowskim pośród okrzyków i krzyku

Ten ból w zgiętym palcu, to precyzyjne, delikatne pstryknięcie

Gdy omijałeś przeszkody, walcząc o każde centymetrowe pchnięcie

Mieliśmy tak niewiele, kilka kapsli, kredę i marzeń wielki stos...

Dlaczego dziś przed ekranami tak obcy wydaje się nam drugi... los?

Guitar Solo

(Screaming tube distortion, long crying bends, dramatic delays mimicking the flicking motion of fingers)

(Harmonica and accordion weave together, fast, rhythmic, and full of dusty childhood energy)

Bridge

Słońce chowa się za dachy wieżowców z wielkiej płyty...

Kreda na asfalcie powoli ściera się pod stopami przechodniów.

Zdejmuję z toru mojego zwycięzcę z postrzępioną, polską flagą.

„Jutro rewanż!” – woła sąsiad, pakując swoje kapsle do puszki po kremie Nivea.

I ten drobny metalowy ciężar w mojej małej dłoni...

Wydaje się najcenniejszym pucharem na świecie.

Outro

Puszka po kremie Nivea pełna kolorowych kapsli.

Biała kreska na asfalcie, którą zmyje pierwszy, nocny deszcz.

Zapach plasteliny i ciepłego wosku.

Został tylko ten rdzawy blues...

I ten wielki, podwórkowy wyścig w nas.

End