Dwa Zęby z Plastiku (versie 2)

Intro

(The loud, wet sizzling of raw potatoes hitting a deep vat of boiling oil: "Ssssshhhh!")

(The rhythmic clanking of a metal scoop draining the oil on a metal tray)

Verse 1

Szary kiosk z blachy falistej stał dumnie tuż przy przystanku tramwajowym

A wokół niego unosił się gęsty, gorący obłok smażonego raju

Niedzielne popołudnie pachniało olejem rzepakowym i wolnym czasem

Gdy stawałem w długiej kolejce, marząc o tym skromnym obyczaju

Pani w ortalionowym fartuchu sypała z wielkiej, blaszanej szufli

Złote, grubo ciosane ziemniaki na szary, tekturowy kartonik mały

Potem sypnęła solą z plastikowego pojemnika bez żadnego umiaru

I wbijała w sam środek ten mały, biały widelczyk, co wyginał się cały

Pre-Chorus

„Z keczupem?” – pytała szorstko, polewając wszystko gęstym przecierem

A my braliśmy tę gorącą tackę w dłonie, czując się nad całym światem liderem

Chorus

Ooo, rdzawy blues z gorących frytek na szarym kartoniku!

Gdy smak szczęścia mieścił się w małym, przydrożnym krzyku

Ten mały, giętki widelczyk, te poparzone usta i palce tłuściejsze

Były cenniejsze niż dzisiejsze restauracje, choć tamto było prostsze i biedniejsze

Mieliśmy tak niewiele, garść ziemniaków z oleju i uśmiech na twarzy...

Dlaczego dziś w modnych knajpach tak trudno o to, by o prostocie marzyć?

Verse 2

Mój ojciec kupował jedną porcję dla nas dwóch, gdy wracaliśmy z kina

Siedzieliśmy na zielonej ławce w parku, dzieląc się każdym kęsem powoli

Keczup kapał na znoszone spodnie, a wiatr przeganiał suche liście

Lecz nikt z nas nie myślał o tym, co w jutrzejszym dniu nas zaboli

Dziś kupujesz frytki z mrożonki, idealnie równe, złociste, z komputera

Pakowane w markowe papierki, serwowane przez zimnego kuriera

Wszystko smakuje tak samo, sterylnie, poprawnie i bez żadnej duszy

Zniknął ten zapach dymu i tłuszczu, który kiedyś nasze serca potrafił poruszyć

Chorus

Ooo, rdzawy blues z gorących frytek na szarym kartoniku!

Gdy smak szczęścia mieścił się w małym, przydrożnym krzyku

Ten mały, giętki widelczyk, te poparzone usta i palce tłuściejsze

Były cenniejsze niż dzisiejsze restauracje, choć tamto było prostsze i biedniejsze

Mieliśmy tak niewiele, garść ziemniaków z oleju i uśmiech na twarzy...

Dlaczego dziś w modnych knajpach tak trudno o to, by o prostocie marzyć?

Guitar Solo

(Screaming tube distortion, long crying bends, dramatic delays mimicking the sizzle of deep frying)

(Harmonica and accordion weave together, greasy, warm, and deeply nostalgic)

Bridge

Zjadamy ostatnie, małe, chrupiące kawałki z samego dna...

Tektura przesiąknięta tłuszczem ląduje w zielonym koszu na śmieci.

Wycieram usta papierową serwetką, czując jeszcze słony posmak na języku.

„Dobre były, co?” – pyta ojciec, mierzwiąc mi włosy z uśmiechem.

I to proste, uliczne ciepło...

Zostaje ze mną na zawsze.

Outro

Biały, połamany widelczyk o dwóch zębach.

Tłusty ślad na szarym kartoniku.

Budka z falistej blachy, której nie ma już na rogu.

Został tylko ten rdzawy blues...

I ten słony smak tamtych lat w nas.

End