Prism Filament (versie 2)

Verse

Dom Kultury, sala czwarta, dwudziesta jeden dwadzieścia,

kolejka pod kasą dłuższa niż film, co go dziś wyświetlą.

Żarnik Pryzmat w projektorze grzeje szkło jak piec węglowy,

klisza skrzypi, obraz drży, jakby miasto szło od nowa.

Ona w rzędzie czwartym, płaszcz czerwony, chusta w kropki,

ja za szybą, w budce, liczę metry taśmy, nie jej kroki.

Kierownik puka w drzwi: panie Tadku, szybciej, seans stoi,

a ja patrzę w obiektyw, nie w te oczy, co się boją.

Pre-Chorus

Czy zdążę złapać ostrość, zanim zgaśnie klisza?

Czy ona jeszcze czeka, czy już wychodzi z cisza?

Liczę klatki jak sekundy, dwadzieścia cztery na raz,

byle jeden kadr został, zanim minie czas.

Chorus

Pryzmacie, żarniku, pal się do rana,

świeć mi w ciemności, sala czwarta pusta i sama.

Pryzmacie, żarniku, ty jeden pamiętasz twarz,

gdy gasło światło, ona wciąż siedziała tam.

Verse

Rok później sala zamknięta, kino zmie