Beneath the Tide (versie 2)

Verse

Piwnica pod blokiem dwunastym, drzwi numer cztery, rdzawy zamek,

pralka Frania warczy jak silnik, co dawno stracił bieg.

W czwartki o siedemnastej stawała w kolejce, kosz na biodrze,

czerwona chusta na głowie, mydło pachniało jak sen.

Ślad po wodzie z zeszłej wiosny, linia na cegłach jak zegar,

mówił, że tu było morze, choć nikt go nie widział.

Ja z monetą do pralki, ona z uśmiechem w progu,

nie zdążyłem nic powiedzieć, zabrał ją tramwaj czwarty.

Pre-Chorus

Czy fala wraca po latach, czy zostaje tylko ślad?

Czy ta linia na murze to wciąż ten sam znak?

Liczę wiadra i lata, ile jeszcze mi zejdzie,

zanim spłynie to wszystko, czego nie powiedziałem.

Chorus

Stoję wciąż pod tą falą, choć woda dawno zeszła,

stoję wciąż pod tą falą, w piwnicy numer cztery.

Stoję wciąż pod tą falą, tam gdzie serce mi zamokło,

stoję wciąż pod tą falą, i nikt mnie stąd nie weźmie.

Verse

Lata później winda stoi, pralnia zamknięta na kłódkę,

Frania rdzewieje w kącie, jak zdjęcie bez ramki.

Kierownik zabrał klucze, mówił: remont, może wiosną,

ale wiosna już dwud