Ostatni tramwaj do Nowej Huty III (versie 2)

Verse

Dwudziesta trzecia dwanaście, zamykam drzwi tramwaju,

dzwonek jak zawsze, jeden krótki ton.

Szyby zaparowane, bilet zgięty w rogu,

pachnie smar i mokry beton spod kół.

Pre-Chorus

Czy ona wsiądzie, jak dawniej wsiadała,

w czerwonym płaszczu, z parasolem z tamtych lat?

Czy pamięta numer cztery, przystanek Wanda,

czy to już tylko iskra na drucie nad głową?

Chorus

Jadę sam, ostatni tramwaj do Nowej Huty,

światła bloków gasną jak zdjęcia w pudle po babci.

Jadę sam, ostatni tramwaj do Nowej Huty,

a jej głos wciąż siedzi na pustym miejscu.

Verse

Kontroler w oknie dyżurki gasi papierosa,

mówi znowu pusto, znowu ten sam kurs.

Radio łapie stację, której nikt już nie nadaje,

migawka lampy jak stare EKG.

Pre-Chorus

Czy ona wsiądzie, jak dawniej wsiadała,

w czerwonym płaszczu, z parasolem z tamtych lat?

Czy pamięta numer cztery, przystanek Wanda,

czy to już tylko iskra na drucie nad głową?

Chorus

Jadę sam, ostatni tramwaj do Nowej Huty,

światła bloków gasną jak zdjęcia w pudle po babci.

Jadę sam, ostatni tramwaj do Nowej Huty,

a jej głos wciąż siedzi na pustym miejscu.

Bridge

Może to ostatni kurs, nie tylko dla torów,

odłożę fartuch, zamknę szafkę w warsztacie.

Trzydzieści lat tych samych świateł, tych samych przystanków,

a ja wciąż czekam, aż ktoś wsiądzie do mnie.

Twoja twarz jak stare zdjęcie, wyblakła, lecz ciepła,

Aleja Róż o świcie, pusta jak mój wagon.

Chorus

Jadę sam, ostatni tramwaj do Nowej Huty,

światła bloków gasną jak zdjęcia w pudle po babci.

Jadę sam, ostatni tramwaj do Nowej Huty,

a jej głos wciąż siedzi na pustym miejscu.