Osiedle o zmierzchu II (versie 2)

Verse

Blok ósmy, trzepak trzeci, kurz nad płytami wisi,

gram w gumę z Anką, nim matka z okna nas przywoła.

Dozorca Wiktor zamyka bramę, klucz jak stary rytm,

antena na dachu łapie jeden program, cichy, siwy.

Latarnia numer dwanaście mruga, nim się zapali,

liczę okna w bloku, jak ktoś liczy karty w dali.

Zmierzch wchodzi po schodach, cicho, bez pozwolenia,

czekam na sygnał, że dzień zmienia się w wspomnienia.

Pre-Chorus

Ile trzeba minut, żeby zgasło niebo w nas?

Ile okien musi zapłonąć, nim wróci głos?

Stoję na trzepaku, patrzę, jak gaśnie plac,

osiedle chowa dzieci, zanim przyjdzie noc.

Chorus

Osiedle o zmierzchu, światło gasi dzień,

osiedle o zmierzchu, jestem tu jak cień.

Osiedle o zmierzchu, wraca każdy głos,

osiedle o zmierzchu, to mój dom, mój los.

Verse

Dziś wracam tramwajem siedemnastym, szyby we mgle,

blok stoi ten sam, choć tynk odpadł jak stare sny.

Dozorca inny, lecz klucz wciąż w tej samej kieszeni,

antena rdzewieje, jakby czekała na inny czas.

Anka wyjechała, telewizor „Wisła” milczy w kącie,

pamięć mam jak modem, co się łączy z trudem, w takt.

Latarnia numer dwanaście świeci teraz od razu,

ale plac dziecięcy pusty, jak po ostatnim seansie.

Pre-Chorus

Ile trzeba lat, żeby wrócić w ten sam cień?

Ile twarzy zgasło, zanim zgasł mój dzień?

Stoję na trzepaku sam, bez dzieci wokół,

osiedle wciąż tu trwa, choć ja już nie mam głosu.

Chorus

Osiedle o zmierzchu, światło gasi dzień,

osiedle o zmierzch