To, co najcichsze (versie 2)

Verse 1

Wiatr przyniósł znów tamten zapach

Jakby wrócił ktoś sprzed lat

Na przystanku mokły krople

A ja stałem, patrząc w ślad

W szybie drżało moje odbicie

Ciche, jakby bało się

I znów serce znało drogę

Choć rozum mówił: nie

Pre-Chorus

I choć czas biegnie bez ustanku

Jak rzeka przez noc i mgłę

To, co najcichsze, wraca do mnie

I nie chce zgubić się

Chorus

To, co najcichsze, brzmi we mnie najgłośniej

Gdy zamknę oczy, jesteś tu

To, co najcichsze, trzyma mnie najmocniej

Jak ciepły ślad na dłoni, tu

Najciszej boli, najciszej trwa

Najciszej woła mnie i tak

Verse 2

Na parapecie kurz i światło

W starym kubku chłodny ślad

Twoje słowa, proste, miękkie

Wciąż potrafią wracać tak

Nie ma burzy, nie ma fanfar

Tylko liście, dach i sad

A w tym małym, zwykłym domu

Słyszę cały dawny świat

Pre-Chorus

I choć dzień się rozpadł w ciszy

Na tysiąc drobnych spraw

Jedno wspomnienie jak świeża woda

Przez palce płynie dalej w nas

Chorus

To, co najcichsze, brzmi we mnie najgłośniej

Gdy zamknę oczy, jesteś tu

To, co najcichsze, trzyma mnie najmocniej

Jak ciepły ślad na dłoni, tu

Najciszej boli, najciszej trwa

Najciszej woła mnie i tak

Bridge

Może świat ma swoje krzyki

Swoje wielkie, twarde dni

Ale ja wracam tam, gdzie szeptem

Można wszystko jeszcze śnić

Bo w twoim milczeniu było światło

W prostych gestach — cały sens

I do dziś, gdy wieczór siada

Wraca we mnie ten sam dźwięk

Chorus

To, co najcichsze, brzmi we mnie najgłośniej

Gdy zamknę oczy, jesteś tu

To, co najcichsze, trzyma mnie najmocniej

Jak ciepły ślad na dłoni, tu

Najciszej boli, najciszej trwa

Najciszej woła mnie i tak