To tylko stare miasto (versie 2)

Intro - spoken, rain, distant factory whistle

Mówili:

"To tylko stare miasto."

Ale stare miasta...

najgłośniej pamiętają.

Verse 1

Na ścianach odpada farba jak wspomnienia,

Każde okno znało czyjeś marzenia.

Pod blokiem ten sam zardzewiały trzepak,

Tylko dzieci już nie wołają z daleka.

Fabryka oddycha ostatnim dymem,

Komin zasłania słońce nad osiedlem.

Harmonijka płacze gdzieś między torami,

A deszcz zmywa nazwiska zapisane łzami.

Pre-Chorus

Mówią, że wszystko już było.

Że nie ma po co wracać.

Ale każda ulica

Nadal zna moje kroki.

Chorus - gritty, emotional, anthemic

To miasto nie śpi...

Ono tylko milczy.

Liczy nasze blizny,

Liczy każdy dzień.

Między rdzą i betonem

Jeszcze słychać blues.

Choć świat poszedł dalej,

Ja wciąż wracam tu.

Verse 2

Ojciec zostawił zapach smaru na kurtce,

Matka modlitwę schowaną w kopercie.

Ja zostawiłem młodość pod klatką numer trzy,

Tam, gdzie noc uczyła nas, jak naprawdę żyć.

Nowe szyldy przykryły stare szyby,

Lecz nie przykryły zmęczonych ludzi.

Każdy niesie swój ciężar przez deszcz,

Jakby nadzieja ważyła więcej niż grzech.

Bridge - half spoken, harmonica solo

Słyszysz ten gwizdek?

Już nie woła do pracy...

Woła tych,

Którzy nigdy nie wrócili.

A miasto...

Czeka dalej.

Final Chorus - huge, distorted guitars, choir

To miasto nie śpi...

Ono pamięta.

Każdy pusty balkon,

Każde zgasłe światło.

Między rdzą i neonem

Jeszcze płonie blask.

Dopóki śpiewa blues,

Nie umiera żaden z nas.

Outro - harmonica, rain, fading train

Pada...

Na beton...

Na tory...

Na nasze imiona...