Ashen Tremor (versie 2)

Verse

Zajezdnia Elektryczna, zero czterdzieści siedem,

kasownik żuje bilet, jakby żuł resztki chleba.

Siedzenie szóste puste, plastik zimny jak dłoń,

a ja wsiadam co noc, bo nie umiem wysiąść w dom.

Kierowca ma na czole bliznę po innej trasie,

mówi: proszę pana, to już linia dziewięć zgasi.

Szyby w szronie rysują mapę miast, których nie ma,

a przystanki mijają jak imiona, co się zaciera.

Pre-Chorus

Czy to jeszcze droga, czy tylko szyn ślad?

Czy ten silnik jeszcze wierzy, że dojedzie gdzieś na świat?

Liczę słupy trakcyjne, jeden, dwa i trzy,

zanim prąd wygaśnie i zostaną tylko my.

Chorus

Ostatni tramwaj do nikąd

wiezie mnie, gdzie szyny się kończą,

tylko iskra, mrok i mój dech

na szybie zamarzłej w kwadracie.

Ostatni tramwaj do nikąd,

konduktor już nie woła stacji,

a ja jadę, siedzę i milczę,

jak wszystko, co miasto zabrało.

Verse

Zajezdnia ma zamknąć bramę, gdy skończy się rok,

napis "Nieczynne" wisi tam, gdzie kiedyś był zegar.

Ludzie mówią: rozbiórka, nowy market, nic więcej,

a ja pamiętam, jak matka tu czekała w esencji.

Siadam na miejscu szóstym, choć nikt mnie nie woła,

patrzę, jak miasto gaśnie, dach po dachu, wkoło.

Telewizor w oknie bloku świeci szaro, bez dźwięku,

jak moje wspomnienia, zjedzone przez zakłócenia.

Pre-Chorus

Czy to jeszcze droga, czy tylko szyn ślad?

Czy ten silnik jeszcze wierzy, że dojedzie gdzieś na świat?

Liczę słupy trakcyjne, jeden, dwa i trzy,

zanim prąd wygaśnie i zostaną tylko my.

Chorus

Ostatni tramwaj do nikąd

wiezie mnie, gdzie szyny się kończą,

tylko iskra, mrok i mój dech

na szybie zamarzłej w kwadracie.

Ostatni tramwaj do nikąd,

konduktor już nie woła stacji,

a ja jadę, siedzę i milczę,

jak wszystko, co miasto zabrało.

Bridge

Może nie ma już przystanku, może nigdy nie był,

może jadę tylko po to, żeby ktoś mnie widział.

Zgaszę światło w wagonie, zanim runie tor,

niech ostatni prąd popłynie tam, gdzie milczy dwór.

Chorus

Ostatni tramwaj do nikąd

wiezie mnie, gdzie szyny się kończą,

tylko iskra, mrok i mój dech

na szybie zamarzłej w kwadracie.

Ostatni tramwaj do nikąd,

konduktor już nie woła stacji,

a ja jadę, siedzę i milczę,

jak wszystko, co miasto zabrało.