Ciepło z Koksownika (Godzina milczenia) (versie 2)

Intro

(A shivering, raw blues harmonica imitating a cold wind through metal)

Verse 1

Grudniowy świt, mróz trzaska tak, że aż pęka betonowy blok

Godzina siódma rano, na przystanku gęstnieje cichy tłum

Czekamy na spóźniony autobus, chowając twarze w kołnierze

Wokół żelaznego kosza, w którym syczy koks i tańczy dymu szum

Ktoś wyciąga z kieszeni zmiętą paczkę mocnych „Sportów”

I dzieli się ostatnim z obcym człowiekiem obok, bez zbędnych słów

Patrzymy w ten ogień, czerwone iskry lecą prosto w niebo

Gdzieś w tle słychać syreny, zapowiedź kolejnych, niespokojnych dni...

Pre-Chorus

Godzina milicyjna minęła o szóstej, ale strach wciąż trzyma nas w szponach

Tylko ten mały płomień na mrozie ogrzewa nas w swoich ramionach

Chorus

Ooo, rdzawy ogień z osiedlowego koksownika!

Gdy wokół ciemność, a nadzieja powoli umyka

Przez mroźne zaspy, przez patrole na rogach ulic

Każdy z nas chciał tylko... do kogoś bezpiecznie się wtulić

Mieliśmy serca gorące, choć świat wokół nas zamarzał

I ten jeden płomień, co wiarę w lepszy świt nam odtwarzał...

Verse 2

Moja babcia mówiła, że w tamtą zimę zmarzła nawet rzeka

Że chleb na kartki pachniał jak najdroższy, wytworny dar

Ludzie stali godzinami, w milczeniu, ramię w ramię pod sklepem

A jedynym ratunkiem przed światem był ten uliczny żar

Dziś na tych samych placach stoją modne, szklane biurowce

Nikt nie pamięta o koszach z żarem, o tamtym zimowym szarym tle

Ale ja, gdy tylko chłód łapie mnie za gardło na ulicy

Widzę tamte twarze w czerwonym blasku, tamte dłonie we mgle

Chorus

Ooo, rdzawy ogień z osiedlowego koksownika!

Gdy wokół ciemność, a nadzieja powoli umyka

Przez mroźne zaspy, przez patrole na rogach ulic

Każdy z nas chciał tylko... do kogoś bezpiecznie się wtulić

Mieliśmy serca gorące, choć świat wokół nas zamarzał

I ten jeden płomień, co wiarę w lepszy świt nam odtwarzał...

Guitar Solo

(Screaming tube distortion, mimicking a freezing blizzard and crying wind)

Bridge

Autobus w końcu nadjeżdża...

Ciężko sapie na zamarzniętej drodze.

Ludzie odchodzą od ognia, otrzepując śnieg z płaszczy.

Zostawiając koksownik...

Samotny w rannym mroku.

Outro

Syczący koks...

Ostatni dym nad miastem.

Pamiętam te dłonie nad ogniem.

I rdzawy blues...

Co nigdy nie zamarznie.

End