Osiedle o zmierzchu V (versie 2)

Verse

Blok dwunasty, klatka trzecia, piąte piętro, żółte firanki,

matka woła z okna: „Wracaj, gasną już latarnie.”

Trzepak skrzypi pod wiatrem, dywan wisi jak flaga,

a my gramy w chowanego, zanim zmierzch nas dopada.

Antena na dachu łapie tylko jeden program,

sąsiad z dołu pół litra stawia, mówi: „Chodź, nalej nam.”

Ja z chlebakiem na plecach liczę kroki do bramy,

zanim światło w oknie zgaśnie, zanim wrócę sami.

Pre-Chorus

Czy ktoś jeszcze pamięta ten dźwięk, ten kurz, ten krzyk?

Czy zmierzch nas woła do domu, czy zabiera na zawsze w nic?

Liczę okna jak paciorki, siódme, dziewiąte, trzy,

byle jedno się paliło, kiedy zamkną się dni.

Chorus

Osiedle o zmierzchu, trzepak stoi sam,

w oknach gasną twarze, ja wciąż tutaj trwam.

Osiedle o zmierzchu, cień pod blokiem gra,

ostatni chłopak z podwórka, co imiona zna.

Verse

Dwadzieścia lat później, sklep zamknięty, kurz na progu,

kierownik z warzywniaka mówi: „Nie ma już nikogo.”

Trzepak zardzewiał