Dym z Harcerskiego Ognia (versie 2)

Intro

Verse 1

W lesie, gdzie zasięg telefonów nigdy nie miał prawa bytu

Zrzucaliśmy miejski kurz, zrzucaliśmy maski z twarzy

Szary mundur, chusta pod kołnierzem, krzyż harcerski dumnie błyszczał

Pod brezentem namiotu uczyliśmy się, czym naprawdę jest marzyć

Wieczór przynosił chłód, a my siadaliśmy wokół kręgu z kamieni

Gdzie ojciec ogniska, stary druh, sypał iskrę na wysuszony chrust

Płomienie tańczyły w naszych oczach, rozświetlając cienie drzew

A gitara zaczynała swój szept, który płynął prosto z naszych ust

Pre-Chorus

Piekliśmy ziemniaki w popiele, brudząc dłonie czarnym sadzą

To był nasz skarb, nasza uczta, w świecie, gdzie proste rzeczy nas radzą

Chorus

Ooo, rdzawy blues z dymu harcerskiego ognia w lesie!

Gdy wiatr grał nam ballady, a świat nie pytał, co nam niesie

Zapach żywicy i dymu na mundurze był jak tatuaż młodości

Gdy wśród sosen, pod gwiazdami, nie było cienia zazdrości

Mieliśmy tak niewiele, tylko ogień, pieśń i przyjaźń szczerą...

Dlaczego dziś w cyfrowym lesie tak trudno dotknąć się z tą szczerością szczerą?

Verse 2

Mój kumpel opowiadał mi wczoraj, że wciąż ma tę starą chustę w szafie

Nie może jej wyprać, bo boi się, że zniknie z niej tamten letni czas

Zapach lasu, który w niej utkwił, to jedyny wehikuł, który go przenosi

Do chwil, gdy byliśmy jednością, gdy nie dzielił nas żaden zły miazmat i płaz

Dziś wysyłasz dzieci na obozy z pełnym wyposażeniem i telefonem w dłoni

Wszystko jest zorganizowane, bezpieczne, sterylne i pozbawione duszy

Nikt nie siedzi przy ogniu do świtu, nikt nie śpiewa z gardła do bólu

Zniknął ten pierwotny, dziki spokój, który w lesie nasze serca kruszył

Chorus

Ooo, rdzawy blues z dymu harcerskiego ognia w lesie!

Gdy wiatr grał nam ballady, a świat nie pytał, co nam niesie

Zapach żywicy i dymu na mundurze był jak tatuaż młodości

Gdy wśród sosen, pod gwiazdami, nie było cienia zazdrości

Mieliśmy tak niewiele, tylko ogień, pieśń i przyjaźń szczerą...

Dlaczego dziś w cyfrowym lesie tak trudno dotknąć się z tą szczerością szczerą?

Guitar Solo

(Screaming tube distortion, long crying bends, dramatic delays mimicking the forest wind)

(Harmonica and accordion weave together, warm and haunting)

Bridge

Gasimy ogień wodą z menażki...

Ciemność lasu staje się gęsta, a gwiazdy wyglądają jak wylany żwir.

Idziemy do namiotów, czując na skórze chłód nocnej rosy.

„Dobranoc, druhu” – szepcze ktoś w mroku namiotu.

I wiem, że te chwile...

Zostaną ze mną na zawsze.

Outro

Szary mundur w szafie pełnej kurzu.

Zapach dymu, co nigdy nie wywietrzeje.

Ostatnia struna pęknięta w starej gitarze.

Został tylko ten rdzawy blues...

I ten ogień, który wciąż płonie w nas.

End