Slowburn Willow (versie 2)

Verse

Wierzba między blokiem dwanaście a czternaście,

korzenie pod chodnikiem jak żylaki na starości.

Ryszard z dozorówki, beczka, rdza i dym,

listopad pali liście, wolno, cierpliwie, w krąg.

Dzieci na gałęziach ważyły całe lato,

teraz tylko sznur wisi, strzępiasty jak przed laty.

Okna „Kaskada” mrugają zza firanek szarych,

a drzewo stoi cicho, nosi wszystkie nasze twarze.

Pre-Chorus

Czy pamięta jeszcze każdy krzyk, co ścichł w gałęziach?

Ile jeszcze zim, zanim korę weźmie w porozumieniu?

Dym się wije wolno, jakby czekał na znak,

a ja stoję pod nią, licząc każdy słój i brak.

Chorus

Wierzba płonie powoli, powoli, powoli,

dym się wgryza w gałęzie, a ona wciąż stoi.

Wierzba płonie powoli, tak jak pamięć boli,

cicho, bez płomienia, tylko żar w niej się tli.

Verse

Wracam po latach, blok czternaście już gruz,

koparki stoją w kolejce jak ludzie po chleb wtedy.

Wierzba wciąż na miejscu, kora cała w bliznach,

korzenie trzymają ziemię, choć reszta już zniknąć ma.

Kierownik z budowy mówi - drzewo trzeba ściąć,

papier ma podpisany, plan leży na desce.

Ja mówię - poczekaj, niech postoi jeszcze