Osiedle śpi na stojąco III（バージョン2）

Verse

Czwarta dwadzieścia, przystanek dziewięć, mróz gryzie w kark,

kolejka ludzi w kufajkach, para z ust jak dym.

Ktoś trzyma termos jak relikwię, ktoś śpi na stojąco już,

tramwaj siedemnastka spóźniony, jak zawsze o tej porze.

Bloki nad nami stoją cicho, okna wciąż się palą,

choć nikogo tam nie ma, tylko żarówki czuwają.

Zakład numer trzy czeka, zmiana się zmienia jak krew,

a ja liczę kroki do bramy, żeby nie upaść w śnieg.

Pre-Chorus

Czy to jeszcze sen, czy już jawa, nie wiem od lat,

czy ktoś tu w ogóle odpoczął, odkąd zgasł ten świat?

Liczę oddechy w kolejce, powoli, po sto,

byle dociągnąć do rana, byle utrzymać się w tym.

Chorus

Osiedle śpi na stojąco,

jak koń w zaprzęgu, co czeka.

Okna się świecą, choć nikt tam nie mieszka,

osiedle śpi na stojąco.

Verse

Matka wracała o świcie, fartuch pachniał jak stal,

stała przy kuchni z zamkniętymi oczami, gotując czaj.

Mówiła: synku, to chwila, zaraz mi minie ten trans,

a ja patrzyłem, jak zasypia, trzymając w ręku garnek.

Dziś sam tak stoję w tramwaju, ręka na uchwycie drży,

oczy zamknięte na chwilę, nikt tego nie widzi w tym mgle.

Zakład numer trzy nas przyjmie, jak przyjmował ją,

osiedle znów zasypia, choć stoi na baczność wciąż.

Pre-Chorus

Czy to jeszcze sen, czy już jawa, nie wiem od lat,

czy ktoś tu w ogóle odpoczął, odkąd zgasł ten świat?

Liczę oddechy w kolejce, powoli, po sto,

byle dociągnąć do rana, byle utrzymać się w tym.

Chorus

Osiedle śpi na stojąco,

jak koń w zaprzęgu, co czeka.

Okna się świecą, choć nikt tam nie mieszka,

osiedle śpi na stojąco.

Bridge

A może to nie sen wcale, może to jest życie w bloku,

gdzie każdy stoi w kolejce od dziecka aż po zmrok.

Nie budzi nas dzwonek, nie budzi nas świt,

bo osiedle nie śpi naprawdę — ono tylko stoi i śni.

Chorus

Osiedle śpi na stojąco,

jak koń w zaprzęgu, co czeka.

Okna się świecą, choć nikt tam nie mieszka,

osiedle śpi na stojąco.