Ostatni Analogowy (versione 2)

Intro - spoken, weary

Mam czterdzieści lat i pilota do telewizora.

Reszta świata ma już tylko aplikacje...

Verse 1

Mój sąsiad Tomek żyje w metaverse

Żona go zostawiła dla awatara

Ja jeszcze piszę listy długopisem

I czekam, aż mi ktoś odpisze

Pre-Chorus

Pamiętam czasy, gdy telefon dzwonił

A nie wibrował jak histeryk

Pamiętam czasy, gdy "spotkajmy się"

Znaczyło naprawdę — przyjdź

Chorus - anthemic, catchy

Jestem ostatnim analogowym

W cyfrowym mieście bez nazwiska

Nie mam filtra, nie mam lajka

Mam tylko serce i popielniczkę

Jestem ostatnim analogowym

Co jeszcze pamięta zapach kasety

Świat mnie wyłączył, ale ja gram

Na własnej częstotliwości

Verse 2

Wczoraj próbowałem zapłacić gotówką

Kasjerka spojrzała jak na ducha

"Pan z muzeum?" — śmiała się dziewczyna

A ja jej mówię: nie, ja z życia

Pre-Chorus

Bo życie miało kiedyś rozdzielczość

Której nie da się zmierzyć w pikselach

A miłość miała taki zasięg

Że nie potrzebowała sieci

Chorus

Jestem ostatnim analogowym

W cyfrowym mieście bez nazwiska

Nie mam filtra, nie mam lajka

Mam tylko serce i popielniczkę

Bridge - sparse, spoken

Czasem włączam stary magnetofon

Słucham szumu — to brzmi jak prawda

Bo prawda zawsze trochę szumi

A kłamstwo jest zawsze w HD

Final Chorus - bigger, with backing vocals

Jestem ostatnim analogowym

Niech mnie nikt nie aktualizuje

Niech mnie nikt nie synchronizuje

Bo ja już jestem — po prostu jestem

Outro - fading

Po prostu... jestem...

Bez chmury... bez kopii zapasowej...

Po prostu... jestem...