Phantom Mirrors (versión 2)

Verse

Winda numer cztery, blok przy Startowej,

lustro w kabinie łuszczy się jak łuska rdzy.

Pan Wiktor z siódmego reperował telewizory,

dziś jego twarz wciąż miga w szkle, choć jego już ni ma.

Guzik z cyfrą dziewięć wytarty do kości,

kod czterdzieści siedem otwiera drzwi do przeszłości.

Zjeżdżam noc w noc, silnik jęczy jak stary modem,

a obok mnie w lustrze stoi chłopak, którym byłem.

Pre-Chorus

Czy to ja, czy tylko odbicie w rdzy?

Czy coś z nas zostaje, gdy winda w dole drży?

Liczę piętra jak lata, które minęły,

byle jedna twarz w szkle jeszcze mnie pamiętała.

Chorus

Lustra widma w windzie nr cztery,

świecą, kiedy gasną wszystkie piętra.

Lustra widma - w nich wciąż żyję,

z tymi, którzy dawno stąd odjechali.

Verse

W lustrze czasem widzę Anię z klatki obok,

w czerwonym płaszczu, jak przed laty, w drzwiach staje.

Wyjechała do Hamburga, mówili sąsiedzi,

lecz w tym szkle wciąż stoi, jakby nigdy nie odeszła.

Guzik migocze jak żarówka bez gwarancji,

ja czekam na dole, choć nikt już nie zjeżdża.

Kalendarz z dziewięćdziesiątego trzeciego przy portierni,

a winda wciąż wozi tych, co już są cieniami.

Pre-Chorus

Czy to ja, czy tylko odbicie w rdzy?

Czy hall jest pusty, czy pełen tych, co znikli?

Liczę piętra jak lata, które minęły,

byle ich twarze w szkle jeszcze mnie pamiętały.

Chorus

Lustra widma w windzie nr cztery,

świecą, kiedy gasną wszystkie piętra.

Lustra widma - w nich wciąż żyję,

z tymi, którzy dawno stąd odjechali.

Bridge

Kierownik ogłasza remont - nowa winda, lustro bez rys,

mówi: bezpieczniej, jaśniej, żadnych widm już nie ma.

Ja proszę tylko o jedno - zostawcie tę starą płytę,

niech chociaż w złomie stoi twarz, którą kiedyś miałem.

Chorus

Lustra widma w windzie nr cztery,

świecą, kiedy gasną wszystkie piętra.

Lustra widma - w