Miasto, Które Nie Zgasło (versión 2)

Intro - spoken, vinyl crackle, rain, distant railway and factory whistle

Słyszysz ten dźwięk?

To nie jest wiatr.

To stare mury mówią,

kto tu kiedyś żył.

Verse 1

O szóstej rano budził nas gwizdek,

Nie telefon, nie światło, nie sen.

Kawa w szklance, chleb na stole,

I kolejny dzień za bramą fabryk.

Dłonie ojców pachniały metalem,

Kurtki miały zapach dymu.

Wracali cicho po drugiej zmianie,

Niosąc zmęczenie zamiast słów.

Na trzepaku pod ósmym blokiem

Rosły pierwsze małe bunty.

Tam uczyliśmy się marzyć,

Choć świat miał zamknięte drzwi.

Pre-Chorus - rising guitar, harmonica

Ile zostało z tamtych ulic?

Ile zostało z tamtych twarzy?

Tylko deszcz na pustych chodnikach

I echo dawnych wydarzeń.

Chorus - gritty baritone, big guitars

Nie zabierajcie nam tych miejsc,

Nie zabierajcie tamtych dni.

Bo w każdym murze, w każdym oknie

Jeszcze trochę jesteśmy my.

Między rdzą a światłem neonów,

Między ciszą a hukiem maszyn,

Nadal bije serce miasta,

Które nigdy nie nauczyło się zgasnąć.

Verse 2

Na bocznicy śpią stare wagony,

Pokryte kurzem i rdzą.

Kiedyś woziły ludzi do pracy,

Dziś wożą tylko wspomnienia.

Akordeon płacze zza ściany,

Harmonijka odpowiada mu w noc.

Gitara krzyczy przez wzmacniacz,

Jakby chciała zatrzymać czas.

Nowe sklepy, nowe reklamy,

Nowe twarze na starych ulicach.

Ale pod warstwą farby i betonu

Dalej jest ta sama historia.

Bridge - half spoken, deep voice, harmonica solo

Mój syn pyta:

"Tato, jak wyglądało wtedy życie?"

Patrzę przez okno...

Na te same bloki.

I mówię:

"Było ciężko...

Ale byliśmy razem."

Final Chorus - huge drums, choir, distorted guitars

Nie zabierajcie nam tych miejsc,

Bo tam zostawiliśmy serca.

Każdy schodek, każda brama,

Każda noc pod mokrym niebem.

Między rdzą a światłem neonów,

Jeszcze słychać nasz stary blues.

Dopóki pamięć będzie żyła,

Dopóty wrócimy tu.

Outro - fading harmonica, train horn, rain

Fabryka milczy...

Peron pusty...

Ale miasto pamięta.