Miasto, Które Milczy (versión 2)

Intro - spoken, rain, train passing, factory whistle

Mówią, że wszystko przemija...

Ale beton pamięta.

A stal...

Nigdy nie zapomina.

Verse 1

Na peronie został dym po lokomotywie,

I kilka słów, których nikt nie powiedział.

Kolejarz zgasił papierosa o świt,

A miasto znowu zaczęło oddychać rdzą.

Windy od lat stoją między piętrami,

Tak jak ludzie między "było" i "będzie".

Bloki uczą pokory lepiej niż szkoła,

Tutaj każda ściana zna cudzy sekret.

Pre-Chorus

Radio szumiało całą noc,

Jakby szukało lepszych czasów.

My szukaliśmy tylko

Drogi do domu.

Chorus - powerful, gritty

Nie zabierzesz mi tych ulic,

Choć zmieniły każdy znak.

Tutaj deszcz ma smak żelaza,

A wiatr pamięta każdy krzyk.

Nie zabierzesz mi tych ludzi,

Ich spracowanych dłoni ślad.

Bo prawdziwy dom nie znika,

Nawet kiedy gaśnie świat.

Verse 2

Stare wagony rdzewieją na bocznicy,

Jak marzenia odłożone na później.

Każdy gwizdek przecina ciszę,

Jakby wołał tych, co już nie wrócą.

Akordeon płynie przez mokre podwórka,

Harmonijka odpowiada mu z oddali.

Gitara ryczy jak stary silnik,

Który wciąż wierzy, że ruszy.

Bridge - half spoken, harmonica

Jeśli kiedyś wszystko zburzą...

Nie płacz.

Miasta nie mieszkają w murach.

Miasta mieszkają...

W ludziach.

Final Chorus - choir, distorted guitars

Nie zabierzesz mi pamięci,

Nie zabierzesz tamtych lat.

Między betonem i neonem

Jeszcze płonie stary świat.

Choć fabryki zamilkły dawno,

Choć odjechał ostatni skład,

W moich żyłach płynie blues...

Tak samo...

Jak wtedy.

Outro - harmonica, rain, train fading

Ostatni pociąg odjechał...

Ale echo...

Zostało.