Ostatni autobus z Nowej Huty II (versión 2)

Verse

Piec numer trzy dogasa, dym siada nisko na dachy,

zmiana się kończy o drugiej, żużel wciąż jeszcze się żarzy.

Przystanek Bulwarowa, neon PKS mruga jak stare oko,

sto trzydzieści dwa nadjeżdża, ostatni tej nocy krok.

Kierowca ma twarz jak popiół, ręce w rękawiczkach bez palców,

zna każdą dziurę w asfalcie, zna adres każdego z nas.

Ja siadam tam gdzie zawsze, przy oknie, gdzie farba pęka,

i czekam na czerwony płaszcz, co nigdy nie doszedł do ręki.

Pre-Chorus

Ile przystanków dzieli mnie od tamtej zimy?

Ile ja jeszcze wytrzymam, nim zapomnę, jak się trzymasz?

Szyba zaparowana - piszę imię i samo się ściera.

Chorus

Ostatni autobus z Nowej Huty

wiezie cień po pustej trasie.

Ostatni autobus z Nowej Huty -

jedyny, co jeszcze po mnie zajedzie.

Verse

Dwadzieścia lat i przystanek siódmy wciąż stoi tam gdzie stał,

tylko farba bardziej złuszczona i mniej twarzy, które znam.

Kwadrans po trzeciej, mróz na szybach maluje stare mapy,

a ja wciąż liczę stacje, jakby czas nie miał już wagi.

Chłopak dziś prowadzi, syn tamtego, twarz ma jeszcze bez popiołu,

nie wie, że ja go pamiętam, gdy siedział przy mnie w foteliku.

Mówi: proszę pana, to już ostatni kurs tej nocy -

ja się śmieję, bo od lat już wiem to na pamięć.

Pre-Chorus

Ile przystanków dzieli mnie od tamtej zimy?

Ile ja jeszcze wytrzymam, nim zapomnę, jak się trzymasz?

Szyba zaparowana - piszę imię i samo się ściera.

Chorus

Ostatni autobus z Nowej Huty

wiezie cień po pustej trasie.

Ostatni autobus z Nowej Huty -

jedyny, co jeszcze po mnie zajedzie.

Bridge

Kierownik zajezdni pisze na tablicy: linia skasowana od maja,

ale ja i tak tu przychodzę, choć rozkład już nieaktualny.

Stoję sam pod neonem, co dawno przestał się palić,

i słyszę silnik, którego nikt już nie potrafi zgasić.

Chorus

Ostatni autobus z Nowej Huty

wiezie cień po pustej trasie.

Ostatni autobus z Nowej Huty -

jedyny, co jeszcze po mnie zajedzie.