Puste Krzesło W Starym Teatrze (versión 2)

Intro

(An empty theater breathing in the darkness)

(Wooden floor creaking under old footsteps)

Verse 1

Za ciężką kurtyną został stary teatr,

Z czerwonymi fotelami pełnymi lat.

Na scenie kurz przykrył drewniane deski,

Gdzie kiedyś tysiące historii trwało.

Na ścianach wisiały stare plakaty,

Z nazwiskami ludzi sprzed wielu lat.

Niektórych pamiętały tylko zdjęcia,

Ale ich głosy mieszkały nadal.

Woźny zamykał drzwi po spektaklu,

Gasząc światła jedno po drugim.

Znał każdy zakątek tego miejsca,

Każdy cień ukryty za kulisami.

Pre-Chorus

Jedna scena...

Jedna cisza...

Ile istnień...

Zostało za kurtyną.

Chorus

(Full emotional blues-rock)

Ooo... puste krzesło w starym teatrze...

Jeszcze czeka na czyjąś historię.

Jeszcze pamięta śmiech widowni,

I brawa odbijające się od ścian.

Nie tęsknię za światłem reflektorów...

Nie tęsknię za pustą salą...

Tęsknię za chwilą,

Gdy ludzie przeżywali coś razem.

Verse 2

(Music strips down, intimate baritone)

Pamiętam wieczory przed wejściem,

Ludzi ubranych trochę odświętnie.

Dzieci trzymające bilety w dłoniach,

I dorosłych zapominających o problemach.

Na scenie ktoś udawał inne życie,

A my wierzyliśmy przez kilka godzin.

Bo czasem jedna opowieść potrafiła,

Przynieść więcej niż tysiąc słów.

Dzisiaj ekrany świecą wszędzie,

Każdy ogląda sam w swoim pokoju.

Ale brakuje tego momentu,

Gdy cisza przed przedstawieniem łączyła wszystkich.

Chorus

Ooo... puste krzesło w starym teatrze...

Jeszcze słyszę kroki aktorów.

Jeszcze czuję napięcie chwili,

Gdy kurtyna szła powoli w górę.

Nie tęsknię za starym budynkiem...

Nie tęsknię za drewnianą sceną...

Tęsknię za ludźmi,

Którzy razem przeżywali emocje.

Guitar Solo

Bridge

Jedno miejsce...

Tysiące twarzy...

Jedna historia...

Która zostaje.

Outro

(The theater doors close softly)

Kurtyna może opaść...

Światła mogą zgasnąć...

Ale każda historia,

Która dotknęła serca...

Nigdy nie kończy swojego przedstawienia.