Wykroje z „Burdy” (Stukot Łucznika) (Version 2)

Intro

(Scissors cutting smoothly through heavy fabric, paper rustling)

Verse 1

Nocny deszcz bije w szyby, całe osiedle już dawno śpi

A w naszym małym pokoju wciąż tli się żółte, mdłe światło

Matka pochyla się nad stołem, na którym leży wielki arkusz papiru

Z setkami splątanych linii, w których odnaleźć prawdę niełatwo

To niemiecka „Burda” pożyczona od sąsiadki z naprzeciwka

Skarb bezcenny, kopiowany igłą na cienki papier śniadaniowy

Z kawałka starej zasłony lub farbowanego w garnku płótna

Powstanie zaraz płaszcz dla siostry – dumny, piękny i nowy

Pre-Chorus

Miarowy stukot maszyny „Łucznik” jak drugie serce domu bije

Szyjąc marzenia o kolorach, w świecie gdzie szarość wszystko kryje

Chorus

Ooo, rdzawy blues spod igły starej maszyny!

Gdzie z niczego powstawały najpiękniejsze dziewczyny

Te suknie z tetry, te kurtki ze skrawków starej skóry

Pozwalały nam wierzyć, że przebijemy te betonowe mury

Matka szyła naszą godność przez te wszystkie chłodne lata...

Dziś w szafach pełno ubrań, lecz brak tamtego, czułego świata

Verse 2

Pamiętam, jak przymierzałem te spodnie, szorstkie i jeszcze ciepłe

Gdy matka ze szpilkami w ustach klęczała, poprawiając każdy szew

Mówiła: „Nieważne, że bieda, synek, zawsze masz mieć czysty kołnierz”

I uczyła mnie, by dumnie nosić głowę, mimo wiatru i ulew

Dziś wszystko jest gotowe, tanie, szyte w tysiącach sztuk na Dalekim Wschodzie

Ludzie kupują tożsamość w sieci, gubiąc się w chwilowej modzie

Nikt już nie wkłada w nitkę serca, nikt nie spędza nocy nad krojem

A ja wciąż słyszę ten cichy stukot, gdy walczę z dzisiejszym niepokojem

Chorus

Ooo, rdzawy blues spod igły starej maszyny!

Gdzie z niczego powstawały najpiękniejsze dziewczyny

Te suknie z tetry, te kurtki ze skrawków starej skóry

Pozwalały nam wierzyć, że przebijemy te betonowe mury

Matka szyła naszą godność przez te wszystkie chłodne lata...

Dziś w szafach pełno ubrań, lecz brak tamtego, czułego świata

Guitar Solo

(Screaming tube distortion, long crying bends, dramatic delays)

(Harmonica mimicking the rhythmic drive of the sewing machine, rising in a beautiful climax)

Bridge

Ostatnie cięcie nitki...

Matka składa maszynę do zniszczonej walizki.

Przeciera zmęczone oczy i gasi lampkę na stole.

„Będzie dobrze” – szepcze w ciemność...

Odpędzając kolejną dolę.

Outro

Porysowany blat.

Pudełko po zapałkach pełne guzików.

Wykrój, który dawno wyblakł.

Został tylko ten rdzawy blues...

I matczyna miłość.

End