Intro
(The heavy, plastic "clunk" of a vintage TV power button being pressed)
(A soft, rising high-pitched electronic whine of television tubes heating up: "Weeeeeee...")
(The static crackle of a CRT screen warming up, followed by a faint mechanical hum)
Verse 1
Niedzielny świt powoli wchodził przez szare, blokowe firanki
W kuchni gwizdał już czajnik, a ojciec parzył kawę w szklance z koszyczkiem
Ja boso biegłem po zimnym gumoleum prosto do dużego pokoju
Gdzie na meblościance stał nasz stary, ciężki „Neptun” z czarnym przyciskiem
Wciskałem klawisz i czekałem, aż szklany ekran ożyje w mroku
Słuchając wysokiego pisku lamp, co budziły się powoli, krok po kroku
Aż wreszcie z głośnika płynął ten dźwięk, ten radosny, potrójny śpiew
I animowany kogut wyskakiwał na ekran, budząc we mnie dziecięcy zew
Pre-Chorus
„Pankracy!” – wołałem siostrę, gdy pies z pacynki zaczynał swój mądry monolog
A my z nosami przy samej szybie chłonęliśmy ten świat, odrzucając szary chłód
Chorus
Ooo, rdzawy blues z niedzielnego poranka przed starym telewizorem!
Gdy jedno zapianie koguta potrafiło rządzić całym naszym wieczorem i dnem
Ten szum kineskopu, te czarno-białe kadry pełne prostych, pięknych spraw
Gdy Adam Słodowy z niczego robił zabawki pośród podwórkowych traw
Mieliśmy tak niewiele, jeden program, śnieżący obraz i wolny czas...
Dlaczego dziś w tysiącu kanałów tak bardzo brakuje tej magii w nas?
Verse 2
Mój kumpel pamięta do dziś tamtą mroźną, grudniową niedzielę
Gdy zamiast wesołego koguta na ekranie zobaczył pustkę i munduru cień
„Teleranka” nie było, czas zamarł w miejscu, a strach wszedł do naszych domów
I dopiero wtedy zrozumieliśmy, jak cenny był każdy ten zwykły, jasny dzień
Dziś włączasz ekran jednym dotknięciem, masz bajki z całego świata na zawołanie
Wszystko jest kolorowe, ostre, natychmiastowe, lecz tak łatwo ucieka w otchłanie
Dzieci nie czekają już z wypiekami na ten jeden, jedyny poranny seans w tygodniu
Zniknął ten wspólny, niedzielny rytuał, co grzał nas jak ogień w kominku i ogniu
Chorus
Ooo, rdzawy blues z niedzielnego poranka przed starym telewizorem!
Gdy jedno zapianie koguta potrafiło rządzić całym naszym wieczorem i dnem
Ten szum kineskopu, te czarno-białe kadry pełne prostych, pięknych spraw
Gdy Adam Słodowy z niczego robił zabawki pośród podwórkowych traw
Mieliśmy tak niewiele, jeden program, śnieżący obraz i wolny czas...
Dlaczego dziś w tysiącu kanałów tak bardzo brakuje tej magii w nas?
Guitar Solo
(Screaming tube distortion, long crying bends, dramatic delays mimicking old TV static)
(Harmonica and accordion weave together, warm, nostalgic, and rising like a Sunday sun)
Bridge
Program dobiega końca...
Kogut macha skrzydłem na pożegnanie, a ekran gaśnie z cichym pstryknięciem.
Na środku szklanej szyby zostaje tylko mały, świecący biały punkt, co powoli znika w mroku.
Matka woła z kuchni na śniadanie, pachnie świeżym chlebem i masłem.
„I jak, podobało się?” – pyta ojciec, odkładając gazetę.
I ten ciepły, bezpieczny spokój...
Rozlewa się po całym domu.
Outro
Biały punkt gasnący na kineskopie Neptuna.
Zapach pastowanego parkietu w niedzielne południe.
Kogut, co wyśpiewał nam całe dzieciństwo.
Został tylko ten rdzawy blues...
I te jasne poranki w nas.
End
