Osobisty do Nikąd

Intro

(Hypnotic rhythmic clack-clack of train wheels on tracks)

(Rain beating against double-paned train windows, distant crossing bell)

(Warm vintage tape hiss and low 808 bass hum)

(A slow, crying blues harmonica mimicking a distant train whistle)

Verse 1

Półpusty przedział pachnie mokrym płaszczem i tytoniem

Żółte, mdłe światło chwieje się w takt bicia szyn

Naprzeciwko mnie jakiś człowiek chowa twarz w dłoniach

Może też ucieka, może też zostawił tam swój dym

Za oknem ciemność rozrywana tylko rzadkim blaskiem latarni

Małe stacyjki, na których nie wysiada już nikt

Zimna szyba chłodzi moje skronie, gdy myślę o Tobie

I o tym, jak łatwo było rozbić nasz wspólny świt

Pre-Chorus

(Sorrowful accordion and low strings swell in time with the train rhythm)

Stukot kół odmierza drogę, której nie chce znać nikt

Uciekamy w tę noc... zanim dogoni nas świt

Chorus

(Heavy emotional drop, massive 808 sub-bass, slow-burning blues groove)

Ooo, wieź mnie pociągu przez te puste pola!

Gdzie nie ma pytań o to, jaka nasza rola

Gdzie każdy z nas jest tylko cieniem bez imienia

Gubiącym w mroku nocy swoje niespełnienia

Mieliśmy ciepły dom, a wybraliśmy chłód...

I ten rdzawy na szynach, wieczny, cichy brud

Verse 2

(Music strips down, intimate whispered baritone, guitar plucks with tape echo)

Kierownik pociągu dziurkuje bilet ze smętnym uśmiechem

Jakby wiedział, że ten kurs nie ma prawa mieć celu

Pytam go o drogę, a on tylko macha ręką

Mówiąc: „Panie, takich zagubionych jedzie dzisiaj wielu”

Przecieram zaparowane szkło, szukam jakichś drogowskazów

Ale polska prowincja śpi już pod kołdrą z mgły

Tylko ten pociąg osobowy, powolny i zmęczony życiem

Toczy się przez moje najgorsze, niezamknięte sny

Chorus

(Full band dynamic explosion, screaming guitar in background, heavy 808)

Ooo, wieź mnie pociągu przez te puste pola!

Gdzie nie ma pytań o to, jaka nasza rola

Gdzie każdy z nas jest tylko cieniem bez imienia

Gubiącym w mroku nocy swoje niespełnienia

Mieliśmy ciepły dom, a wybraliśmy chłód...

I ten rdzawy na szynach, wieczny, cichy brud

Guitar Solo

(Highly expressive, slow-burning electric guitar solo in A minor)

(Screaming tube distortion, long notes mimicking the whistle of a train)

(Weeping harmonica answering every guitar phrase in a desperate dialog)

Bridge

(Stripped back to rhythmic wheel clatter, sub-bass pulse, and soft accordion)

Następna stacja...

Znów nie ma nazwy na tablicy.

Tylko jeden blady płomyk...

W oknie dróżnika kamienicy.

Outro

(Whispered, cracked baritone voice, fading sound of train wheels)

Bilet w jedną stronę.

Bez powrotu.

Bez żalu.

Został tylko ten stukot...

I ten rdzawy blues.

(Single guitar note decays, blending with the rhythmic clatter of wheels fading into the distance)

End