Królowie z Trzepaka (Version 2)

Intro

(Rhythmic, heavy "thud... thud... thud..." of a wicker carpet beater hitting a thick rug)

(Distant laughter of kids, squeak of old metal joints)

(A warm, weeping blues harmonica starts, mimicking a lazy Saturday afternoon)

Verse 1

Sobotni poranek zaczynał się zawsze tak samo, bez taryfy ulgowej

Głośnym, miarowym dudnieniem, co niosło się echem po bloku

Sąsiedzi ciągnęli na podwórko ciężkie, zakurzone dywany z salonu

By rzucić je na metalowe rury i wybić z nich cały ten kurz z boku

Drewniane lub wiklinowe trzepaczki kreśliły w powietrzu swój taniec

A chmura pyłu unosiła się wysoko, prosto w szare, miejskie niebo

Ale gdy tylko dorośli zwijali swoje wełniane skarby pod pachę

Trzepak stawał się nasz... i nie potrzebowaliśmy niczego innego

Pre-Chorus

Zimne rury pachniały rdzą, deszczem i naszymi brudnymi dłońmi

Gdy wisząc głową w dół, patrzyliśmy na świat zupełnie innymi

Chorus

Ooo, rdzawy blues z podwórkowego trzepaka!

Gdzie rosła i uczyła się życia każda ulica i paka

Te fikołki ze strachem w oczach, te rozmowy do późnej nocy

Gdy sąsiadki z okien pilnowały nas bez żadnej pomocy

Mieliśmy tak niewiele, rurę z żelaza i zdarty na betonie łokieć...

Dlaczego dziś na pustych placach tak cicho i smutno jest okiem?

Verse 2

Mój kumpel z tamtych lat mówił mi wczoraj przy zimnym piwie

Że na tym trzepaku po raz pierwszy dotknął dłoni dziewczyny

Siedzieli na górnej poprzeczce, z nogami wiszącymi nad ziemią

Gdy całe osiedle powoli tonęło w cieniach wieczornej godziny

Dziś podwórka są ciche, ogrodzone, pełne plastikowych zabawek z atestem

Dzieciaki siedzą w domach, patrząc w ekrany bez żadnych marzeń i słów

Nikt już nie ćwiczy „jaskółki” na rurze, nikt nie rzuca wyzwania grawitacji

Zniknął ten nasz stary, metalowy tron ze środka betonowych snów

Chorus

Ooo, rdzawy blues z podwórkowego trzepaka!

Gdzie rosła i uczyła się życia każda ulica i paka

Te fikołki ze strachem w oczach, te rozmowy do późnej nocy

Gdy sąsiadki z okien pilnowały nas bez żadnej pomocy

Mieliśmy tak niewiele, rurę z żelaza i zdarty na betonie łokieć...

Dlaczego dziś na pustych placach tak cicho i smutno jest okiem?

Guitar Solo

(Screaming tube distortion, long crying bends, dramatic delays)

Bridge

Mama woła przez okno na trzecim piętrze...

„Do domu! Kolacja stygnie, zaraz będzie ciemno!”

Zsuwamy się powoli z rur, obiecując sobie, że jutro znów tu będziemy.

Trzepak zostaje sam...

W chłodnym, wieczornym cieniu.

Outro

Zardzewiała rura.

Ślad po dywanie w pyle.

Echo dawnych krzyków.

Został tylko ten rdzawy blues...

I to stare podwórko w nas.

End