Cicha woda (wersja 2)

Verse 1

Wiatr zniósł z podwórka kurz i pył

A ja szedłem wolno, jakbym znał ten rytm

Na ławce stary cień trzymał letni cień

I pachniał chlebem dom, gdy wracałem w dzień

W misce wody drżał niebieski kawał nieba

Matka mówiła: synu, niczego nie trzeba

Tylko słuchać, jak trawa uczy się od deszczu

Jak serce robi miejsce temu, co jest wreszcie

Nie gonię już za hałasem, za błyskiem

Wolę ciepły próg i rozmowę przy misce

Bo to, co małe, zostaje najdłużej

Jak ślad po dłoni na szklance po burzy

Chorus

Cicha woda, cicha woda

Niesie mnie, kiedy dzień się rozbiera

Cicha woda, cicha woda

W niej najwięcej serca się zawiera

Verse 2

Na rynku śmiech odbijał się od murów

A ja niosłem w kieszeni kilka słów do jutra

Jedno o domu, drugie o powrocie

Trzecie o tym, że cisza też ma głos w złocie

Gdy noc przykrywa dachy jak lniany obrus

Słyszę, jak drzewa mówią bez żadnych ozdób

I wiem, że nie trzeba wielkich fajerwerków

By zobaczyć, co prawdziwe, w jednym oddechu

Więc jeśli pytasz, gdzie trzymam swój spokój

To w kubku po herbacie i w czyimś dobrym kroku

W tym, co niewidzialne, a jednak zostaje

Jak cichy ślad po deszczu na starej furtanie

Chorus

Cicha woda, cicha woda

Niesie mnie, kiedy dzień się rozbiera

Cicha woda, cicha woda

W niej najwięcej serca się zawiera