Gdzie Zostały Tamte Lata

Intro - spoken, old cassette hiss, rain, distant train, soft accordion

Pamięć ma swój własny adres...

Nie zapiszesz go w żadnym telefonie.

Nie znajdziesz na żadnej mapie.

To miejsce,

gdzie człowiek był jeszcze dzieckiem.

Verse 1

Na naszym podwórku rosły wielkie drzewa,

Choć dla nas były większe niż cały świat.

Każdy trzepak był bramą do przygód,

Każdy dzień miał tysiąc barw.

Wieczorem wołała mnie mama z okna,

Że już czas wracać, że jutro szkoła.

A ja chciałem jeszcze zostać na chwilę,

Bo noc miała wtedy smak wolności.

Ojciec siedział przy stole po pracy,

Milczał długo, patrzył gdzieś w dal.

Wiedziałem wtedy tylko, że jest zmęczony,

Dzisiaj wiem, ile dźwigał lat.

Pre-Chorus - crying harmonica, guitar rising

Nie pytaj mnie,

dlaczego wracam.

Nie pytaj mnie,

czego tam szukam.

Bo są takie miejsca,

które człowiek nosi

aż do końca.

Chorus - emotional raspy baritone, full band

Gdzie zostały tamte lata?

Gdzie ten świat za rogiem bram?

Gdzie te głosy z klatek schodowych,

Które znały każdy plan?

Gdzie ten zapach świeżego chleba?

Gdzie niedzielny cichy dom?

Gdzie ludzie, którzy mieli mało,

Ale mieli serca moc?

Verse 2

Pamiętam zimne szyby w autobusie,

Poranki szare jak jesienny deszcz.

Pamiętam sklepy, kolejki i kartki,

I śmiech, którego nie zabrał czas.

Pamiętam pierwszą gitarę z drewna,

Pierwszą piosenkę pisaną nocą.

Pierwsze marzenia o wielkim świecie,

Choć świat zaczynał się pod blokiem.

Dzisiaj stoję przy starej ulicy,

Gdzie już nie ma tamtych drzwi.

Nowe okna patrzą na chodnik,

Ale nie patrzą już jak my.

Bridge - half spoken, accordion, harmonica solo

Może byliśmy biedniejsi...

Ale czy naprawdę?

Mieliśmy rozmowy do rana.

Mieliśmy ludzi obok.

Mieliśmy czas.

A czas...

Był wtedy największym skarbem.

Final Chorus - cinematic orchestra, choir, distorted guitar

Gdzie zostały tamte lata?

Zostały głęboko we mnie.

W głosie ojca.

W dłoniach matki.

W zapachu starej klatki.

Choć miasto zmieniło twarz,

Choć zniknął dawny świat,

To dziecko z tamtego podwórka

Nadal mieszka we mnie.

Outro - harmonica, rain, distant railway

Pociągi odjeżdżają...

Ludzie odchodzą...

Ale niektóre chwile

nigdy nie wracają...

Bo nigdy nie odeszły.