Wyścig na Chodniku (wersja 2)

Intro

(Rhythmic scraping of a piece of chalk drawing a track on rough asphalt)

Verse 1

Zdzieraliśmy palce do krwi na szarym, popękanym betonie

Rysując kredą kręte linie, co miały być naszym własnym światem

Każdy z nas miał w kieszeni metalowe kapsle dociążone plasteliną

Z flagą wyciętą ze starego „Przekroju” lub „Sportu” pod szkłem na stałe

Mój kapsel z orzełkiem na białym tle był dziś moim Szurkowskim

Miał twarde, ostre ząbki i idealnie wyważony, ciężki krok

Celowałem palcem wskazującym, wstrzymując oddech w wielkim skupieniu

Byle ominąć krawężnik, byle nie wypaść na aut, w ten piwniczny mrok

Pre-Chorus

Dookoła stała cała ferajna, krzycząc i kłócąc się o każdy milimetr trasy

Byliśmy wolni, choć naszą granicą były tylko kredowe pasy

Chorus

Ooo, rdzawy blues z wyścigu kapsli na chodniku!

Gdzie wielkie marzenia rodziły się bez grosza w krzyku

Ten jeden celny pstryk, ten wosk lany ze świecy do metalowej miski

Robił z nas królów szosy, choć świat dokoła był szary i bliski

Mieliśmy tak niewiele, garść metalowych ząbków i kredowy ślad...

Dlaczego dziś w wirtualnych grach tak bardzo obcy wydaje się brat?

Verse 2

Mój kumpel wspominał niedawno ze smutkiem w zmęczonym głosie

Jak jego ulubiony kapsel wpadł prosto w kratkę ściekową na zakręcie

Płakał wtedy cicho, jakby stracił najlepszego, wiernego przyjaciela

Bo w tym jednym kawałku blachy kryło się całe jego dziecięce zacięcie

Dziś dzieciaki mają drogie konsole, ekrany pełne sztucznych barw

Sterują życiem za pomocą plastiku, bez dotykania ziemi i chmur

Nie znają zapachu deszczu na ciepłym asfalcie, nie wiedzą, co to pot

I jak to jest wygrać podwórkowy wyścig, czując prawdziwy, żywy lot

Chorus

Ooo, rdzawy blues z wyścigu kapsli na chodniku!

Gdzie wielkie marzenia rodziły się bez grosza w krzyku

Ten jeden celny pstryk, ten wosk lany ze świecy do metalowej miski

Robił z nas królów szosy, choć świat dokoła był szary i bliski

Mieliśmy tak niewiele, garść metalowych ząbków i kredowy ślad...

Dlaczego dziś w wirtualnych grach tak bardzo obcy wydaje się brat?

Guitar Solo

(Screaming tube distortion, long crying bends, dramatic delays)

(Harmonica and accordion weave together, mimicking the tension of a final, decisive shot)

Bridge

Wieczorny chłód powoli ściera kredowe linie z asfaltu...

Ostatni zawodnik mija linię mety narysowaną pod klatką schodową.

Zwijamy nasze skarby do blaszanych pudełek po landrynkach.

„Jutro rewanż!” – krzyczy ktoś z drugiego końca podwórka...

Gdy nad blokami powoli zapalają się pierwsze, żółte latarnie.

Outro

Kapsle grzechoczą w kieszeni.

Ślad kredy zmyty przez deszcz.

Kolarze dawno zjechali z trasy.

Został tylko ten rdzawy blues...

I ten radosny pstryk w sercu.

End