Satellite of Horizon (wersja 2)

Verse

Ojciec na dachu, dłonie czerwone od mrozu,

kręci anteną, szuka innego głosu.

Kabel przez okno, taśmą klejony w piwnicy,

w kuchni „Horyzont” migocze jak w gorączce.

Matka gotuje herbatę, licząc kanały,

trzeci — śnieg, czwarty — cisza, piąty — już całkiem szary.

Sąsiad z bloku dziewiątego krzyczy z klatki:

„macie sygnał? bo u mnie tylko trzaski.”

Pre-Chorus

Czy złapiemy dziś obraz zza chmur i dachów,

czy zostanie nam tylko śnieg w ekranie strachu?

Ile stopni kręcić, ile godzin czekać,

żeby zobaczyć niebo z innego miasta?

Chorus

Satelita horyzontu, krzywo stoi na dachu,

łapie cień sygnału, którego nikt nie złapał.

Satelita horyzontu, kręci się bez celu,

a my w kuchni czekamy na obraz z innej dzielnicy.

Verse

Lata później inny blok, antena wciąż ta sama,

rdza zjadła śrubki, talerz jak łuska złamana.

Ja, ośmioletni, na dachu z ojcem stoję,

patrzymy w niebo, choć niebo tego nie widzi.

Prognoza pogody z obcego miasta o ósmej,

trzy sekundy obrazu, potem znowu gaśnie.

Kolejka po kabel, kolejka po wtyczkę,

manager ze sklepu mówi: „będzie, ale w piątek.”

Pre-Chorus

Czy złapiemy dziś obraz zza chmur i dachów