Stary sad (wersja 2)

Verse 1

Za stodołą, tam gdzie kończy się płot,

ojciec sadził jabłoń co drugi rok.

Pięć jabłonek, każda z naszym imieniem,

w listopadzie owijał je jutą przed zimnem.

Mama zbierała w fartuch papierówki,

a my na gałęziach jak pięć wróbli.

Pre-Chorus

Potem każdy pojechał w swoją stronę,

Kraków, Gdańsk, a najmłodszy za morze.

A ojciec co sierpień dzwonił do mnie

i mówił to samo, spokojnie:

Chorus

Czeka na ciebie stary sad,

gałęzie gną się aż do traw.

Jabłek tyle, nie zbiorę sam,

czeka na ciebie stary sad.

Verse 2

W zeszłym roku burza przyszła nocą,

pękła jabłoń, ta najwyższa, moja.

Ojciec w słuchawce mówił: nie martw się,

pień pękł na pół, ale korzeń trzyma się.

I pierwszy raz od lat zabrakło mi słów,

bo drżał mu głos, gdy powtarzał to znów.

Pre-Chorus

Spakowałem torbę, nim przyszedł świt,

a w głowie słyszałem to, co mówił mi:

Chorus

Czeka na ciebie stary sad,

gałęzie gną się aż do traw.

Jabłek tyle, nie zbiorę sam,

czeka na ciebie stary sad.

Bridge

Rano pod bramą stały cztery auta,

cała piątka pierwszy raz od tamtego lata.

Ojciec wziął gałązkę z mojej jabłoni

i w jabłoń siostry wszczepił ją swymi dłońmi.

Zaśmiał się: jeden pień, dwa imiona,

za parę lat będzie pełna korona.

Final Chorus

Czeka na ciebie stary sad,

gałęzie gną się aż do traw.

Jabłek tyle, nie zbiorę sam,

czeka na ciebie stary sad.

Outro

Czeka na nas stary sad.