Ostatni tramwaj do domu III (wersja 4)

Verse

Fabryka Elektron, zmiana kończy się o wpół do dwunastej,

kurtka pachnie smarem, ręce jeszcze drżą mi z hałasu.

Przystanek Kwiatowa, siedemnastka z dala mruga światłem,

ja liczę okna wagonu, jakbym liczył lata.

Ty w czerwonym szaliku, zawsze drugie drzwi, trzecie miejsce,

kasownik dziurkuje bilet, jakby odmierzał serce.

Nikt nic nie mówi, szyny skrzypią jak stare pióro,

a ja wysiadam za wcześnie, żeby nie zdradzić czule.

Pre-Chorus

Czy dziś podniesiesz wzrok, nim zamkną się drzwi?

Czy starczy mi odwagi, nim skończy się ten bieg?

Liczę przystanki jak różaniec, jeden, dwa, trzy,

a serce jedzie dalej, choć ja wysiadam gdzieś.

Chorus

Ostatni tramwaj do domu,

szyny śpiewają jak wtedy.

Ostatni tramwaj do domu –

wiozę cień zamiast ciebie.

Verse

Dwadzieścia lat, siedemnastki nie ma, zdjęli szyny w maju,

przystanek zarósł mniszkiem, tablica rdzewieje w gaju.

Kasownik dziś w muzeum, karta piszczy zamiast dzwonka,

a ja wciąż stoję o wpół do dwunastej, choć nie ma już wagonu.

Sąsiad mówi: linię zmienili, jeździ teraz osiemnasta,

ale ja wolę czekać tu, gdzie pamięć jeszcze miasta.

Pamięć jak stary kasownik – dziurkuje bez celu,

bez biletu, bez ciebie, bez trzeciego miejsca w rzędzie.

Pre-Chorus

Czy dziś podniesiesz wzrok, choć nie ma już drzwi?

Czy starczy mi odwagi, gdy nie ma już tras?

Liczę przystanki jak różaniec, jeden, dwa, trzy,

a serce jedzie dalej, tam gdzie kończy się czas.

Chorus

Ostatni tramwaj do domu,

szyny śpiewają jak wtedy.

Ostatni tramwaj do domu –

wiozę cień zamiast ciebie.

Bridge

Nie zapytałem nigdy, jak masz na imię,

zostawiłem to szynom, niech go zatrzymają w zimie.

Może gdzieś teraz mieszkasz przy innej ulicy,

a ja wciąż stoję w Kwiatowej, w pustej kamienicy.

Chorus

Ostatni tramwaj do domu,

szyny śpiewają jak wtedy.

Ostatni tramwaj do domu –

wiozę cień zamiast ciebie.