Gruźliczanka z Łańcucha (wersja 2)

Intro

(Sounds of a hot, bustling city street, tram bell ringing in the distance)

(The loud, sharp hiss of pressurized CO2 gas escaping a valve: "Ssssshhhhh!")

(The metallic clink of a glass heavy cup swinging on a iron chain)

(A warm, weeping blues harmonica starts, mimicking the rising heat from melting asphalt)

Verse 1

Lipcowe słońce topiło czarny asfalt na miejskim chodniku

Ludzie szukali cienia pod markizami nielicznych, starych bud

A na rogu ulicy stał on – dwukołowy król letniego skwaru

Metalowy wózek, co dla zmarzniętych gardł niósł mały cud

Pani w białym fartuchu z głośnym sykiem wciskała gaz do wody

„Czysta za pięćdziesiąt groszy, czy z czerwonym sokiem za złoty dwa?”

Smarowałem pot z czoła, patrząc na grubą szklankę na łańcuchu

Która na metalowej dyszy tryskała wodą, czekając na usta ma

Pre-Chorus

Szybkie płukanie dnem do dołu, zimny prysznic na brudne szkło

I piliśmy po sobie wszyscy, bogacz czy biedak – to samo tliło nas tło

Chorus

Ooo, rdzawy blues z miejskiego saturatora!

Gdy w kolejce po kroplę chłodu topniała nasza duma i pokora

Ten słodki, sztuczny sok, ta woda pełna kłujących bąbelków

Wypita ze szklanki uwiązanej na stalowym łańcuchu z kółek

Mieliśmy tak niewiele, wspólny łyk i zaufanie czyste jak łza...

Dlaczego dziś w świecie sterylnych butelek tak bardzo brakuje nam nas?

Verse 2

Mój wujek śmieje się do dziś, wspominając tę naszą „gruźliczankę”

Z której piło całe miasto, nie wiedząc, co to epidemia czy strach

Wszyscy żyliśmy obok siebie, dzieląc te same szklanki i te same troski

W cieniu wielkich, szarych kominów, pod dachem z dziurawej blachy i pap

Dziś każdy niesie swój własny, plastikowy świat, szczelnie zamknięty

Pijemy wodę bez smaku, omijając wzrokiem drugiego człowieka na drodze

Boimy się dotknąć, boimy się spojrzeć, schowani za czystą szybą

I zapomnieliśmy już dawno, jak smakował ten prosty, wspólny chłód w spiekocie

Chorus

Ooo, rdzawy blues z miejskiego saturatora!

Gdy w kolejce po kroplę chłodu topniała nasza duma i pokora

Ten słodki, sztuczny sok, ta woda pełna kłujących bąbelków

Wypita ze szklanki uwiązanej na stalowym łańcuchu z kółek

Mieliśmy tak niewiele, wspólny łyk i zaufanie czyste jak łza...

Dlaczego dziś w świecie sterylnych butelek tak bardzo brakuje nam nas?

Guitar Solo

(Screaming tube distortion, long crying bends, dramatic delays)

(Harmonica mimicking the rhythmic, high-pressure spray of the water dispenser)

Bridge

Saturator milknie pod wieczór...

Pani chowa butelki z resztką lepkiego, malinowego syropu.

Ciężka szklanka uderza o metalowy blat z głośnym brzdękiem.

Zostaje pusta ulica i zapach wilgotnego pyłu.

A słońce powoli zachodzi...

Nad naszym spragnionym miastem.

Outro

Szklanka na łańcuchu.

Słodki osad na dnie.

Syk gazu uleciał w niebo.

Zostal tylko ten rdzawy blues...

I ten chłodny smak wspomnień.

End