Neonowy sen o Warszawie (wersja 2)

Verse

Dach kamienicy, dziewiąte piętro, drut w dłoni zamarza,

litera "L" od "Fryzjer Halina" mruga jak stara twarz.

Kalosze śliskie od szronu, wiszę na rusztowaniu,

w dole tramwaj dziewiąty stoi, nikt nie wsiada, nikt nie wysiada.

Ktoś czeka pod zegarem z walizką, szalik czerwony jak krew,

ja składam litery neonu, jakbym układał jej sen.

Kierownik zakładu neonów mówi: masz do świtu czas,

a ja liczę gwiazdy w kablach, bo inne zgasły już raz.

Pre-Chorus

Czy ktoś tu patrzy w górę, czy tylko idzie spać?

Czy światło, które składam, ma dla kogoś jeszcze znak?

Ręce grzeję w kieszeniach, serce w rytmie prądu,

byle jedna litera dotrwała do wschodu.

Chorus

To mój neonowy sen o Warszawie,

świeci nad ulicą, choć miasto śpi w kurzu.

To mój neonowy sen o Warszawie,

gasnę o świcie, ale wracam znów.

Verse

Lata później zdjęli szyld, kable poszły na złom,

"Fryzjer Halina" zamieniła się w sklep, gdzie sprzedają hurtem wspomnienia.

Pamięć mi mruga jak stary modem, co się łączy zbyt wolno,

a ja wciąż widzę ten szalik czerwony, choć ulica dawno pusta.

Wanda z parteru mówi: nikt neonów już nie potrzebuje,

świecą telewizory, każdy w swoim pokoju.

Ja i tak wchodzę na dach, choć drabina rdzewieje,

sprawdzić, czy gdzieś w oknie ktoś jeszcze na mnie czeka.

Pre-Chorus

Czy ktoś tu patrzy w górę, czy tylko idzie spać?

Czy światło, które składam, ma dla kogoś jeszcze znak?

Ręce grzeję w kieszeniach, serce w rytmie prądu,

byle jedna litera dotrwała do wschodu.

Chorus

To mój neonowy sen o Warszawie,

świeci nad ulicą, choć miasto śpi w kurzu.

To mój