Giełda Zagubionych Marzeń (wersja 2)

Intro

(Atmosphere of a busy Sunday flea market, distant chatter, metal clanging)

(Tape hiss, crackling vinyl record)

(A sharp, crying blues harmonica cuts through the crowd noise)

Verse 1

Niedzielny poranek, mgła jeszcze opada na plac

Na maskach starych Fiatów leży cały nasz świat

Zardzewiałe klucze, lampowe radia, płyty z zachodu

I zapach benzyny zmieszany z twardym tchnieniem głodu

Mężczyźni w ortalionach palą tanie papierosy

Dyskutując o życiu, jakby znali każdy jego zwrot

Kupowałem tu marzenia owinięte w szary papier

Wierząc, że zachodni błysk odmieni nasz szary los

Pre-Chorus

Wszystko z drugiej ręki, wszystko trochę zużyte

Jak nasze młode lata, w tym betonie wyryte

Chorus

Ooo, rdzawa giełda naszych dawnych snów!

Gdzie za parę groszy kupowało się wiarę bez słów

Gdzie każdy stary winyl miał zapach wolności

A w oczach ludzi tliły się resztki dumnej godności

Mieliśmy tak niewiele, a w sercu wielki kram...

Dziś stoję pośród pustki i handluję żalem sam

Verse 2

Pamiętam te dżinsy z Pewexu, co pachniały innym światem

I stary magnetofon, na który odkładałem cały rok

Dziś te wszystkie skarby leżą bezużyteczne w błocie

Nikogo już nie dziwi ten jaskrawy, obcy krok

Ludzie, którzy tu stali, dawno poszli w swoją stronę

Zostały puste place, na których wiatr cicho łka

A ja wciąż trzymam w dłoni tę porysowaną płytę

I słucham jak igła po moich wspomnieniach gna

Chorus

Ooo, rdzawa giełda naszych dawnych snów!

Gdzie za parę groszy kupowało się wiarę bez słów

Gdzie każdy stary winyl miał zapach wolności

A w oczach ludzi tliły się resztki dumnej godności

Mieliśmy tak niewiele, a w sercu wielki kram...

Dziś stoję pośród pustki i handluję żalem sam

Guitar Solo

(Screaming tube distortion, crying bends, deep blue-rock feel)

Bridge

„Za ile ten stary zegarek?” – pyta ktoś w mgle.

„Dla pana za darmo... i tak nie odmierza już chwil”.

Oddaję kawałek siebie za bezcen, w ten deszczowy dzień...

Zostawiając na piasku kolejny swój cień.

Outro

Giełda się zwija...

Pakują stare marzenia do skórzanych teczek.

Zostaje tylko czysty beton.

I ten rdzawy blues...

W mojej głowie.

End