Betonowy Kurz (wersja 2)

Intro

(Atmosphere of rain on concrete streets, distant train station whistle, old cassette tape hiss)

Verse 1

Zardzewiała rynna płacze na szarym balkonie

Na czwartym piętrze, tam, gdzie czas na chwilę stanął

Ojciec mył ręce ze smaru, gdy wracał z dworca

Matka parzyła „Popularną” ze szklanki, rano

Zdzierałem kolana na betonowych płytach

Świat pachniał mokrym tynkiem i dymem z kominów

Dziś patrzę na te bloki z wielkiej płyty

I szukam w oknach twarzy... których już nie ma, synu

Pre-Chorus

(Accordion enters)

Stary Kasprzak kręcił taśmę, aż pękł wątły sznur

Został tylko ten deszcz... i ten betonowy kurz

Chorus

Ooo, rdzawy blues zza żelaznych bram!

Gdzie każdy z nas był wolny, choć tak bardzo sam

Mieliśmy tak niewiele, a w sercu cały świat

Gdy wiatr gnał liście przez tamtych kilka lat

W kieszeni klucz na szyi i garść gorzkich łez...

Czy to już koniec drogi, czy dopiero kres?

Verse 2

Kolejowy gwizd rozcinał nocne niebo nad miastem

W kolejce po nadzieję stało się do rana

Pamiętam zapach chleba z cukrem i wodą

I tę piosenkę, co w radiu była zakazana

Dziś na tych samych ulicach neony gasną chłodno

Młodzi biegną gdzieś ślepo, nie patrząc już w gwiazdy

Ja stoję tu z tą samą, zniszczoną gitarą

W klatce schodowej, którą znał tu kiedyś każdy

Chorus

Ooo, rdzawy blues zza żelaznych bram!

Gdzie każdy z nas był wolny, choć tak bardzo sam

Mieliśmy tak niewiele, a w sercu cały świat

Gdy wiatr gnał liście przez tamtych kilka lat

W kieszeni klucz na szyi i garść gorzkich łez...

Czy to już koniec drogi, czy dopiero kres?

Guitar Solo

(Dueling with emotional harmonica)

Bridge

Gryzły nas te wspomnienia...

Jak stary, wełniany koc.

Ale było w nich jakieś ciepło.

Jakaś... ludzka moc.

Outro

Jeszcze tli się nadzieja...

Na dnie szklanki...

W szarym bloku.

End